Ο τυποποιητής από το Ηράκλειο Νίκος Γιαννιδάκης καταγγέλλει «σχέδιο δημιουργίας στη χώρα μας, νέων μεγάλων τσιφλικάδων»
ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ ([email protected])
Σταφίδα φυσικής αποξήρανσης και μάλιστα με το σταφύλι να αποξηραίνεται με τον ήλιο πάνω στην κουρμούλα, κηπευτικά από όλο το νομό Ηρακλείου, επιτραπέζια σταφύλια αλλά ακόμα και ελαιόλαδο, περιλαμβάνει η γκάμα των προϊόντων που αγοράζει, συσκευάζει και τυποποιεί η μονάδα του Νίκου Γιαννιδάκη στη Σύλλαμο του δήμου Ηρακλείου.
Ο ίδιος ανήκει σε μια Ομάδα Παραγωγών, η οποία κάθε χρόνο δίνει μάχες για την παραγωγή και πιστοποίηση προϊόντων, που διατίθενται τόσο στην εσωτερική αγορά όσο και στο εξωτερικό.
«Ο ανθρώπινος παράγοντας μπορεί να κάνει οτιδήποτε προβλέψει η φύση», λέει χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στη σταφίδα με φυσική αποξήρανση. «Εδώ λοιπόν έχουμε μία σταφίδα με φυσική αποξήρανση σταφυλιού μιας ποικιλίας που λέγεται flame gross. Είναι μία ποικιλία κοκκινόμαυρη από την οποία φτιάχνουν τη θεία κοινωνία στο Άγιο Όρος. Μόνο από αυτή την ποικιλία. Αυτή λοιπόν έχει χαρακτηριστικά, όπως, υψηλά ζάχαρα και να έχει τη δυνατότητα να μαλακώσει πάνω στο κλήμα. Αυτό λοιπόν εκμεταλλευτήκαμε εμείς, συνειδητοποιώντας ότι μπορεί να σταφιδοποιηθεί πάνω στο κλήμα χωρίς να χρειαστεί να βαπτιστεί το σταφύλι στην ποτάσα», λέει χαρακτηριστικά ο Νίκος Γιαννιδάκης.
Στο σημείο αυτό, μας λέει πως «η συγκεκριμένη σταφίδα έχει μία γεύση απίστευτη, που υπερέχει κατά πολύ από τη γεύση της σταφίδας που παράγεται με τη χρήση της ποτάσας. Τονίζει μάλιστα, ότι είναι πάρα πολύ εύκολη η παραγωγή αυτού του προϊόντος, ενώ εκτιμά ότι επειδή το σουλτανί σταφύλι είναι παρόμοιο με το σταφύλι αυτής της ποικιλίας, είναι μια εύκολη διαδικασία που αξίζει να τη δοκιμάσουν οι αμπελουργοί του νησιού.
«Έχουν σχέδιο…»
Αναφερόμενος στην κατάσταση που υπάρχει σήμερα στον πρωτογενή τομέα της χώρας μας, ο Νίκος Γιαννιδάκης που με μεγάλο κόπο και αγώνα ξεκίνησε την εταιρεία του «Μινωϊκά Φρούτα» το 2006, ως μέλος μιας Ομάδας Παραγωγών, καταγγέλλει σχέδιο βάσει του οποίου να αναγκαστούν όλοι οι μικροί παραγωγοί να πουλήσουν τη γη τους στους μεγάλους.
«Πλέον στρέφεται η διαδικασία σε μεγάλους επαγγελματίες με τεράστιες εκτάσεις θερμοκηπίων, γιατί ο άνθρωπος που είχε ένα στρέμμα και μισό στρέμμα θερμοκήπιο, δεν είναι πλέον βιώσιμος. Έχουν αρχίσει λοιπόν και μπαίνουν οι κλήροι σε μεγάλους παραγωγούς και πρέπει να έχεις 5, 10 και 15 στρέμματα θερμοκήπια για να είσαι βιώσιμος και να παράξεις.
Οι υπόλοιποι μικροί παραγωγοί, θα εξαφανιστούν την επόμενη πενταετία, δεν θα υπάρχουν. Οπότε αντιλαμβάνεστε ότι θα πάμε σε μια μορφή μεγαλοτσιφλικάδων. Η γνώμη μου είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται».
Στο σημείο αυτό, ο ίδιος λέει πως όλο αυτό είναι σχεδιασμένο. «Ο στόχος είναι να πάνε σε λίγους παραγωγούς τα χωράφια και με αυτούς να συνεργάζονται οι εταιρείες. Γιατί δεν θέλουν να κάνουν με πολλούς παραγωγούς. Θέλουν να κάνουν με 10 και 15 και 30 παραγωγούς».
Και στο ερώτημα μας αν ο ίδιος ανησυχεί και για τον έλεγχος της τροφής μας, ο Νίκος Γιαννιδάκης απαντάει: «Μα εκεί δεν πάμε; Το ό,τι έχουν τη δυνατότητα να κατασκευάσουν πλαστικό κρέας, δεν σας ανησυχεί»;
Τα προγράμματα της εγκατάλειψης ήταν «η φάκα»
«Από το 2006 που ξεκινήσαμε μέχρι σήμερα, οι διαφορές είναι τεράστιες. Καταρχήν η Ε.Ε. θεσπίζει κάποιους κανόνες για τα προϊόντα. Αλλά εμείς εκτός του ό,τι ακολουθούμε, έχουμε πιστοποιήσεις πολύ περισσότερες, από αυτές που θεσπίζει η Ε.Ε. σαν κανόνες».
Ο ίδιος πάντως, μας εξιστορεί πώς πήρε την απόφαση να προχωρήσει στη δημιουργία της μονάδας του, ξεκινώντας από το μηδέν, όταν μετά τη φυλλοξήρα τα προγράμματα της εγκατάλειψης ήταν «η φάκα».
Υπήρχαν δυο προγράμματα. Η αγρανάπαυση που έδινε περισσότερα λεφτά… Δηλαδή, σου έλεγε να ξεπατώσεις το αμπέλι σου και να μην εκμεταλλευτής τη γη σου. Και υπήρχε και το πρόγραμμα της αναμπέλωσης που σου έλεγε πως εάν το αναμπελώσεις θα πάρεις λιγότερα λεφτά. Από κει λοιπόν άρχισε η κατρακύλα»…
Καταλήγοντας τονίζει: «Είναι έγκλημα να εγκαταλείψουμε τη σουλτανίνα στο νησί μας. Μόνο αν σκεφτεί κανείς πόσα υποπροϊόντα μας δίνει αυτή η ποικιλία, θα καταλάβουμε το γιατί».
