O Αθανάσιος Κατσικάρης, μετακινούμενος κτηνοτρόφος στον Πάρνωνα, μιλά στον «Ε.Α.» για τις αγωνίες και τα προβλήματα που αντιμετωπίζει
Με την Πολιτεία απούσα και με λιγοστά μέσα στη διάθεσή του, ένας κτηνοτρόφος στον Πάρνωνα προσπαθεί να τα φέρει βόλτα με ένα απαιτητικό κοπάδι 250 προβάτων, παράγοντας εξαίρετο γάλα και γευστικό κρέας. Ο 57χρονος Αθανάσιος Κατσικάρης ανήκει στη μικρή, αλλά εκλεκτή μειοψηφία των μετακινούμενων κτηνοτρόφων, εκείνων δηλαδή που ανεβαίνουν στον Πάρνωνα κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και κατεβαίνουν στα πεδινά της Λακωνίας τον χειμώνα. Ο «Ελληνας Αγρότης» τον συνάντησε στον Αγιο Πέτρο της βόρειας Κυνουρίας.
Κτηνοτρόφος από πέντε ετών, ζει μέρος του χρόνου στους Βουτιάνους Λακωνίας. Εχει περίπου 250 πρόβατα, και με αυτά πορεύεται στα μονοπάτια και τα βοσκοτόπια του Πάρνωνα, λίγο πριν από την έναρξη της γαλακτικής περιόδου, η οποία γι’ αυτόν ξεκινά το πρώτο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου. «Γάλα υπάρχει, αλλά για πόσο;» «Ακούμε ότι δεν υπάρχει γάλα στην ευρύτερη περιοχή του Πάρνωνα, δεν ξέρω όμως κατά πόσο αληθεύει αυτή η φήμη» μας λέει με έναν τόνο καχυποψίας στη φωνή του. Και, φυσικά, ούτε λόγος για κάποια συνεργασία μεταξύ των παραγωγών, ένα είδος συνεταιρισμού που θα μπορούσε να αποτελέσει ανάχωμα στην προσπάθεια των γαλακτοβιομηχανιών να μειώσουν τις τιμές του γάλακτος…
«Τι συνεταιρισμό μού λέτε;» απορεί ο συνομιλητής μας. «Εχουμε μείνει πέντε τσοπάνηδες, ο ένας εδώ, δυο τρεις στο μοναστήρι της Παναγιάς της Μαλεβής και τίποτε άλλο. Παγωμένος ωκεανός είναι η περιοχή μας…» Ο ένας γιος του είναι αστυνομικός στην Αθήνα, ο δεύτερος είναι μαζί του. Αλλά για πόσο; Ο ίδιος, με το δεύτερο παιδί και τη γυναίκα του, πασχίζει να φέρει βόλτα το κοπάδι, που έχει απαιτήσεις. Τον ρωτάμε για την εμπειρία του με την πανώλη, όμως προτιμά να μας μιλήσει για μια δική του, προσωπική εμπειρία, που έζησε χρόνια πριν με τον καταρροϊκό πυρετό.
«Πριν από 15 χρόνια ήταν. Εχασα μεγάλο μέρος του κοπαδιού. Σήμερα όμως σφάζουν όλο το κοπάδι, και αυτή είναι μεγάλη ζημιά για τον παραγωγό». Μόνος του παλεύει ενάντια στην πανώλη, χωρίς, όπως φαίνεται, να είναι σε επαφή με την Πολιτεία, ενώ οι βοήθειες που έχει είναι ελάχιστες. «Δεν έχω δει κανέναν να έρχεται στη μονάδα μου εδώ και χρόνια για έλεγχο – άσε που φοβάμαι όσους έρχονται, μην κουβαλήσουν τίποτα ασθένειες…» μας λέει χαμογελώντας.
Ο Αθανάσιος Κατσικάρης δεν είναι ούτε μεγάλος για να πουλήσει το κοπάδι του, αλλά ούτε νέος για να στραφεί σε κάτι άλλο. Ετσι, πορεύεται μαζί με το κοπάδι του πάνω κάτω κάθε χρόνο, παράγοντας εξαιρετικής ποιότητας γάλα, που είναι περιζήτητο από τους τυροκόμους. Ο εκσυγχρονισμός είναι γι’ αυτόν άπιαστο όνειρο, καθώς αρμέγει ακόμα με τα χέρια. «Τι να το κάνω το αρμεκτήριο; Σε λίγο θα πουληθούν τα πρόβατα. Θα πάει χαμένο… Ακόμα αντέχουν τα χέρια μου!» μας λέει και ετοιμάζεται να πάει στα ζώα, τα οποία ήταν ετοιμόγεννα τα περισσότερα.
«Οι καρποί που αγοράζουμε είναι πανάκριβοι και, δυστυχώς, λόγω της ξηρασίας, ακόμα κι εδώ πάνω είμαστε αναγκασμένοι να ταΐζουμε με ζωοτροφές τα ζώα για πολύ καιρό. Εχουμε πρόβλημα με την ξηρασία. Από την άλλη, η τιμή στο γάλα δεν έχει σταθερότητα – τη μια χρονιά είναι έτσι, την άλλη αλλιώς» μας λέει ο παραγωγός και θεωρεί πως το ελληνικό κράτος πρέπει να βοηθήσει περισσότερο.
Αρνιά για σφαγή σε τιμή 5 ευρώ
Εκτός από γαλακτοπαραγωγός, ο Αθανάσιος Κατσικάρης είναι και κρεατοπαραγωγός. Πέρυσι τον Δεκέμβριο, όπως συνηθίζεται, έδωσε ένα μεγάλο κομμάτι του ζωικού κεφαλαίου του, αρνιά για σφαγή, σε τιμή 5 ευρώ ανά ζώο/ βάρος, ενώ ζώα δίνει και την περίοδο του Πάσχα σε λίγο καλύτερη τιμή. «Τα ζώα τα δίνω ζώο/ βάρος ακριβώς για να αποφύγω τα σφαγεία. Υπάρχουν ένα στην Τρίπολη, ένα στην Κόρινθο κι αλλού, είναι δύσκολο όμως για τον παραγωγό να μετακινηθεί στα σφαγεία που είναι μακριά του».
Κτηνίατρος εκτροφής και καθημερινότητα
«Συνεργάζομαι με κτηνιάτρους, αλλά όχι σταθερά με κάποιον. Κυρίως σε δύσκολες γέννες χρειάζεται ο κτηνίατρος, αν και μπορώ να βγάλω κι εγώ το ζώο, γιατί έχω μάθει πια. Ούτε στα σιτηρέσια είναι αυτή τη στιγμή αναγκαίος ο κτηνίατρος, γιατί εδώ πάνω έχουμε μάθει να τα κάνουμε όλα με τα χέρια. Από πέντε χρονών είμαι με τα πρόβατα. Δεν πήγα σχολείο για να είμαι με τα πρόβατα. Μου άρεσε αυτή η δουλειά, δεν ήταν ότι πήγα με το ζόρι».
