Το «Καλάθι του Πάσχα» έτσι όπως εφαρμόζεται πληττεί τους κτηνοτρόφους οι οποίοι πιέζονται να πουλήσουν ακόμα φθηνότερα στους εμπόρους, σε μια εποχή που το κόστος παραγωγής ανεβαίνει με διάφορους τρόπους.
Το «Καλάθι του Πάσχα» έχει έρθει στη ζωή των καταναλωτών από το 2023 και έχει στόχο να διευρύνει τη βάση όσων μπορούν να αγοράσουν προϊόντα προκειμένου να υπάρχει μια επάρκεια στο πασχαλινό τραπέζι για κάθε σπίτι. Αν σταματούσε κανείς εδώ θα έβλεπε αναμφίβολα θετικά το εν λόγω μέτρο. Ωστόσο έτσι όπως εφαρμόζεται μάλλον για ανακατανομή της φτώχειας πρόκειται παρά για οτιδήποτε άλλο.
ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΤΣΑΒΟΥ
[email protected]
Ανακατανομή της φτώχειας: Αγοράζει ο πολίτης ένα αρνί και ο κτηνοτρόφος «αργοπεθαίνει»
Το κλιμάκιο που ήδη έχει κανεί την πρώτη του σύσκεψη για το «Καλάθι του Πάσχα» αποτελείται από το ΥΠΑΑΤ και το Υπουργείο Ανάπτυξης, με τα κυβερνητικά στελέχη να έχουν στόχο να δώσουν επικοινωνιακά και πολιτικά τη μάχη κατά της ακρίβειας, ελαφραίνοντας για λίγες ημέρες τους οικονομικά αδύναμους πολίτες που δε μπορούν να αγοράσουν τα απαραίτητα για να κάνουν Πάσχα.
Όταν όμως αυτό «χτυπά» την ελληνική κτηνοτροφία τότε τι γίνεται; Σε επικοινωνία του «Έλληνα Αγρότη» με κτηνοτρόφους αναφέρθηκε χαρακτηριστικά ότι όποτε έχει εφαρμοστεί η συγκεκριμένη πολιτική, οι έμποροι κρέατος πιέζουν τους κτηνοτρόφους να πωλούνται ολοένα και φθηνότερα τα αμνοερίφεια.
Πιο συγκεκριμένα, μέχρι στιγμής, σύμφωνα με τις ίδιες μαρτυρίες, το αρνί πωλείται με 4 ευρώ και το σφαχτό με 6€. Έτσι όπως εφαρμόζεται το «Καλάθι του Πάσχα» η πτώση αναμένεται να ξεπεράσει ακόμα και το 1€ σε κάθε κατηγορία ζώου που πωλούν οι κτηνοτρόφοι.
Άρα; Αφού μια κοινωνική ομάδα ευνοείται και μια άλλη πλήττεται, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Ανακατανομή της φτώχειας και ευκαιρία για νέα πλούτη σε μεγαλέμπορούς και μεσάζοντες κρέατος.
Φιλολαϊκή πολιτικής με «ξένες πλάτες»;
Από τη στιγμή που ο κτηνοτρόφος θα συμπιέσει κι άλλο το εισόδημά του και μάλιστα σε μια περίοδο που η δουλειά του εντείνεται, το μέτρο που ακούει στο όνομα «Καλάθι του Πάσχα» θα μπορούσε να ονομάζεται και «Φιλολαϊκή πολιτική με ξένες πλάτες».
Γιατί δεν υπάρχουν κατώτατες εγγυημένες τιμές στην πώληση του ζώου, αλλά και των προϊόντων που παράγει; Μήπως γιατί αν γινόταν αυτό το εισόδημα του κτηνοτρόφου θα έμενε σταθερό και κάποια κέρδη θα χαθούν;
Ουσιαστικά οι κυβερνήσεις ενεργοποιούν τον (πάντα επικίνδυνο) κοινωνικό αυτοματισμό και αυτό έχει ως συνέπεια σε λίγα χρόνια να αντικρίζει κανείς το άδειο μαντρί του και να πηγάινει στο χωριό να κοιτάζει τον συμπολίτη του με μισό μάτι…
Αν θέλουμε να ζήσει η ελληνική κτηνοτροφία και ταυτόχρονα να μην χαθεί το εισόδημα του ελληνικού νοικοκυριού υπάρχουν λύσεις!
