ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ «ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣ»
«Η καλλιέργεια είναι κάτι δυναμικό. Οσο περισσότερο φροντίζεις ένα φυτό τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα πάρεις» λέει στον «Ε.Α.» ο Γιώργος Κορίννης
ΤΟY ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗ
ymouratides@gmail.com
Φτάσαμε στη Σπάρτη στις 4 Ιουνίου και ο Ταΰγετος ήταν ακόμα χιονισμένος. Το νερό δεν λείπει από τον κάμπο της Σπάρτης, γεγονός που της δίνει ένα σημαντικό πλεονέκτημα απέναντι στις μεταβολές της κλιματικής αλλαγής.
Σε αυτόν τον κάμπο γεννήθηκε ο Γιώργος Κορίννης, που γνώριζε ήδη από την ηλικία των 5 ετών τι επάγγελμα ήθελε να ακολουθήσει. Τα βιώματα δίπλα σε αγρότες γονείς ήταν η μαγιά, αλλά η θέληση του ίδιου να σπουδάσει και να βάλει την αγροτική παραγωγή πάνω σε επιστημονική βάση ήταν αυτή που δημιούργησε μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες αγροεφοδίων σε όλη την Πελοπόννησο. Πρόκειται για την ΑΓΡΟΑΞΩΝ ΚΟΡΙΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΟΝ. ΙΚΕ στο 11ο χλμ. της Ε.Ο. Σπάρτης – Γυθείου, στην περιοχή Τραπεζοντή.
«Εχω προλάβει να δω οργώματα με μουλάρια και γαϊδούρια, αλλά είδα και τον πατέρα μου να φέρνει ένα από τα πρώτα τρακτέρ στο χωριό μας, τα Καλύβια Σοχάς, έναν πεδινό οικισμό μόλις 7 χιλιόμετρα νότια της πόλης της Σπάρτης» λέει ο Γιώργος Κορίννης. «Παράλληλα όμως είχα και το “μικρόβιο” της βελτίωσης και του πειραματισμού» συμπληρώνει. «Ηθελα να ξέρω πώς μπορώ να βελτιώνω την ελαιοκομία, αλλά και πώς μπορώ να φυτέψω μια νέα καλλιέργεια σε έναν τόπο».
Σπουδές και μετά «στα βαθιά»
Μέχρι και την εποχή που έδωσε εξετάσεις δεν του είχε περάσει ούτε στιγμή από το μυαλό να αλλάξει κατεύθυνση. Οπότε, οι σπουδές στα ΤΕΙ Ηπείρου, στην Αρτα, στη σχολή Τεχνολογίας Γεωπονίας και Φυτικής Παραγωγής, ήταν το φυσικό αποτέλεσμα αυτής της πορείας. «Είχα την τύχη και είχα καλούς καθηγητές» λέει ο Γιώργος Κορίννης και θυμάται τους καθηγητές Φυτοπροστασίας Δήμητρα Ζωάκη Μαλισιόβα και Βασίλειο Σαλτζή, οι οποίοι ήταν αυτοί που τον έκαναν να αγαπήσει τη φυτοπροστασία, έχοντας από εκείνη την εποχή τη νοοτροπία της «βιολογικής» καλλιέργειας.
Αυτός άλλωστε ήταν και ο λόγος που ο Γιώργος Κορίννης επέλεξε να κάνει την πτυχιακή του εργασία στα ολοκληρωμένα συστήματα φυτοπροστασίας, τα οποία ήταν σχετικά άγνωστα στον αγροτικό κόσμο. Ο κόσμος τότε δεν ήταν σωστά εκπαιδευμένος και «ψέκαζε» χωρίς να γνωρίζει τις ποσότητες που απαιτούνταν, αλλά και τις παρενέργειες που θα μπορούσαν να έχουν οι ψεκασμοί στον ανθρώπινο οργανισμό, όχι μόνο του καταναλωτή αλλά και του αγρότη.
Μετά τον στρατό ο Γιώργος Κορίννης μπαίνει κατευθείαν στο επάγγελμα του γεωπόνου, καθώς η νομοθεσία της εποχής υποχρέωνε τις επιχειρήσεις που διακινούσαν αγροεφόδια και κυρίως λιπάσματα να απασχολούν γεωπόνο ή τεχνολόγο φυτικής παραγωγής. Επειτα από δυόμισι χρόνια εργασίας ως μισθωτός, ξεκινά τη δική του επιχείρηση. Σήμερα διατηρεί δύο καταστήματα αγροεφοδίων, ενώ στο ένα εξ αυτών συμμετέχει ως συνέταιρος εταιρίας παροχής συμβουλών, στην οποία πλέον είναι ο βασικός μέτοχος.
Και ενεργός παραγωγός
Παράλληλα, παραμένει ενεργός παραγωγός με κύριο αντικείμενο την ελαιοκομία. «Προσπαθώ να είμαι διαρκώς στο πεδίο μαζί με τον αγρότη» λέει ο Γιώργος Κορίννης. «Η καλλιέργεια είναι κάτι δυναμικό. Οσο περισσότερο φροντίζεις ένα φυτό τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα πάρεις. Θα γυρίσω τριάμισι χρόνια πίσω, όταν είχαμε πάρα πολύ δάκο. Το λάδι του Συνεταιρισμού της Παλαιοπαναγίας πέτυχε οξύτητα κάτω από 0,3 και πουλήθηκε σχεδόν 11 ευρώ το κιλό, μία από τις υψηλότερες τιμές στην Ευρώπη. Επομένως, η διάθεση για βελτίωση συνεχίζει να υπάρχει, ίσως όχι από όλους τους αγρότες, αλλά και αυτοί που την έχουν θα πρέπει να βλέπουν ότι το κράτος θέλει να συνεχίσουν την προσπάθειά τους και όχι να τη δυναμιτίζει» λέει με απογοήτευση ο Γιώργος Κορίννης.
Τα φωτοβολταϊκά δεν είναι πρόβλημα, αλλά…
Γενικά στον νομό έχουν τοποθετηθεί μεγάλες μονάδες παραγωγής ενέργειας από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες. Ωστόσο, το ερώτημα που θέτουν οι παραγωγοί αφορά στις τιμές ενέργειας, οι οποίες, παρά τις επενδύσεις σε εναλλακτικές πηγές, παραμένουν υψηλές. Επίσης, ενώ τα φωτοβολταϊκά μεγάλης κλίμακας, δηλαδή αυτά που κυρίως ανήκουν σε επενδυτές, παίρνουν εύκολα τις άδειες λειτουργίας, τα μικρά φωτοβολταϊκά, της τάξης των 100 ή 200 kW, τα οποία θα μπορούσαν να δώσουν ανάσα σε μια επιχείρηση, βρίσκουν εμπόδια στη σύνδεση με το σύστημα.
Τουρισμός και αγροτική παραγωγή συμβαδίζουν
Οι νότιες περιοχές της Λακωνίας είναι ένας τόπος που δεν θα μπορούσε, λόγω των εδαφολογικών χαρακτηριστικών της, να χρησιμοποιηθεί για καλλιέργειες μεγάλης κλίμακας, πλην ίσως της περιοχής της Σκάλας, όπου υπάρχει ακόμα μεγάλη παραγωγή σε προϊόντα ελιάς και κυρίως εσπεριδοειδών. Ωστόσο, οι ελαιώνες μαζί με το άγριο τοπίο και τη θάλασσα στα νότια δημιουργούν έναν ιδανικό συνδυασμό για αγροτουρισμό, όπως για παράδειγμα το «Eumelia Organic Agrotourism Farm» στις Γούβες και το Κτήμα «Ελιξήριον» στο Οίτυλο. Στην περιοχή πέριξ της Μονεμβασιάς σημαντικά βήματα έχει κάνει και ο οινοτουρισμός, καθώς στην περιοχή λειτουργούν αρκετά οινοποιεία.
«Ηθελα να δίνω στοχευμένες λύσεις στον αγρότη»
«Πρέπει να διατηρούμε υγιή τη φύση, ώστε να μπορεί να μας δίνει τους καρπούς της»
«Από την πρώτη στιγμή ήθελα να δίνω στοχευμένες λύσεις στον αγρότη» λέει ο Γιώργος Κορίννης. «Ο σκοπός, πρώτα από όλα, ήταν τα τρόφιμα που παράγουμε να μην είναι επικίνδυνα για τον καταναλωτή. Επίσης, έπρεπε να προστατέψουμε αυτόν που καλλιεργεί τα τρόφιμα από τις ουσίες που χρησιμοποιεί κυρίως για τη φυτοπροστασία. Τέλος, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να διατηρούμε υγιή τη φύση, ώστε να μπορεί να μας δίνει τους καρπούς της».
Και εδαφολογικό εργαστήριο
Ως επιχειρηματίας, ο Γιώργος Κορίννης δημιούργησε ένα από τα πρώτα εδαφολογικά εργαστήρια στην περιοχή και από τότε που ξεκίνησε το επάγγελμά του έως σήμερα έχει διαπιστώσει σημαντική βελτίωση όσον αφορά τα εδαφολογικά στοιχεία. Τα γνωστά προβλήματα που άρχισαν εξαιτίας της οικονομικής κρίσης το 2010, στον τομέα της αγροτικής παραγωγής είχαν εμφανιστεί αρκετά χρόνια νωρίτερα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να γίνει απερίσκεπτη χρήση λιπασμάτων προκειμένου οι καλλιεργητές να πετύχουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερες παραγωγές. Το αποτέλεσμα δεν ήταν συνήθως το προσδοκώμενο, επομένως και αυξάνονταν τα λειτουργικά τους έξοδα και δεν έπαιρναν την παραγωγή που ήθελαν.
«Εγώ λειτούργησα διαφορετικά τότε» λέει ο Γιώργος Κορίννης. «Πρώτα κάναμε μια εδαφολογική ανάλυση και στη συνέχεια δίναμε τα συστατικά που χρειαζόταν το έδαφος στη σωστή ποσότητα».
Περιβαλλοντικό αποτύπωμα
Το περιβαλλοντικό αποτύπωμα έχει ήδη βελτιωθεί πολύ από τότε και περιμένουμε να βελτιωθεί πολύ περισσότερο. Πλέον πολλοί παραγωγοί έχουν προμηθευτεί μηχανικούς καταστροφείς και δεν καίνε την οργανική ύλη, η οποία είναι πολύτιμη και επιστρέφει στο έδαφος.
Ωστόσο, η εκμηχάνιση της αγροτικής παραγωγής δεν έχει μόνο οφέλη. Τα τελευταία χρόνια, η κακή συντήρηση στα εργαλεία που χρησιμοποιούνται κατά τη συγκομιδή της ελιάς αλλά και στα μηχανήματα των ελαιοτριβείων έχει ως αποτέλεσμα να περνούν χημικές ουσίες στο ελαιόλαδο, οι οποίες έχουν γίνει επανειλημμένα αντιληπτές από χώρες στις οποίες εξάγουμε, όπως η Γερμανία.
Βενζινοκίνητα μηχανήματα
«Πάνω από πέντε χρόνια, απ’ όταν άρχισαν να ακούγονται όλα αυτά, προτείνουμε στους παραγωγούς μας να απομακρύνουν τα βενζινοκίνητα μηχανήματα από τα ελαιόπανα και όσο μπορούν να στραφούν στη χρήση ηλεκτροκίνητων μηχανημάτων. Επίσης, για τα λιπαινόμενα μέρη προτείνουμε να παίρνουν λάδια φυτικής προέλευσης, ακόμα και υποβαθμισμένα λάδια από τα ελαιοτριβεία, αντί να χρησιμοποιούν χημικά λιπαντικά».
«Δεν έφταιξαν οι γεωπόνοι για όσα συνέβησαν στο παρελθόν και σύνδεσαν τη φυτοπροστασία με την ανθυγιεινή καλλιέργεια» λέει ο Γιώργος Κορίννης και συμπληρώνει: «Θυμάμαι μια περίοδο πριν από 15 με 17 χρόνια, όταν είχαμε ανιχνεύσει στο ελαιόλαδο μια ουσία που, σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρία του φυτοπροστατευτικού, δεν θα έπρεπε να είχε περάσει στο εσωτερικό του καρπού από τις ρίζες. Κι όμως, αυτό συνέβη. Τελικά, περίπου ενάμιση χρόνο μετά το συγκεκριμένο σκεύασμα καταργήθηκε».
«Τα πάντα είναι θέμα διαχείρισης. Συνεργαζόμαστε με τον Συνεταιρισμό Παλαιοπαναγιάς, ο οποίος φέτος έφτασε στο σημείο να έχει τους ίδιους δείκτες σε υπολείμματα στα συμβατικά και στα βιολογικά λάδια. Αυτό σημαίνει ότι ένα ελαιόδεντρο που ψεκάστηκε με φυτοπροστατευτικά έδωσε εξίσου “καθαρό” λάδι με ένα δέντρο που δεν ψεκάστηκε».
Σημαντικά εγγειοβελτιωτικά έργα προσφέρουν το πολύτιμο νερό στη Σπάρτη
«Από την περιοχή της Πελλάνας μέχρι και εδώ, στη Σπάρτη, από το 1980 και ύστερα έχουν γίνει τεράστια αρδευτικά έργα. Εχουμε δίκτυα κλειστών αγωγών με δεξαμενές αποθήκευσης, έχουμε έργα που οδηγούν τις πηγές του Ταϋγέτου και φυσικά έχουμε ιδιωτικές πρωτοβουλίες γεωτρήσεων, οι οποίες φέρνουν στην επιφάνεια πολύ και καλό νερό».
Ολα αυτά επιτρέπουν στους αγρότες της Λακωνίας να έχουν ποτιστικό το μεγαλύτερο ποσοστό των ελαιώνων τους, γεγονός που τους δίνει πλεονεκτική θέση απέναντι στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Γι’ αυτό και η Λακωνία δεν είχε σημαντικές διακυμάνσεις στην παραγωγικότητα τα περασμένα χρόνια.
Ωστόσο, όπως λέει ο Γιώργος Κορίννης, η διαφορά δεν είναι μόνο στο νερό, αλλά και στην ενασχόληση των αγροτών με την καλλιέργεια των δέντρων. «Εχουμε φτάσει στο σημείο να φερόμαστε στα ελαιόδεντρά μας σαν να ήταν ντοματιές. Αυτό σημαίνει κλάδεμα 3-4 φορές τον χρόνο, τακτικό πότισμα και ψεκασμούς, και 5-6 λιπάνσεις μέσα στο έτος».
Σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου η φροντίδα δεν είναι ίδια, καθώς ο τουρισμός έχει αρχίσει να γίνεται σημαντική πηγή εσόδων κι έτσι δεν μένει ο απαραίτητος χρόνος στους αγρότες που δεν ζουν μόνο από την παραγωγή τους.
«Ποτέ δεν υπήρξε εθνική στρατηγική για την παραγωγή»
Στις χώρες της Βόρειας Αφρικής φυτεύονται χιλιάδες ελαιόδεντρα προκειμένου να πλημμυρίσουν με ελαιόλαδο την παγκόσμια αγορά. Στην Ελλάδα;
Οπως συμβαίνει σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, η Λακωνία έχει πρόβλημα με την έλλειψη εργατικών χεριών. Το πρόβλημα επιδεινώνεται συνεχώς, καθώς, όπως λέει ο Γιώργος Κορίννης, οι εργάτες που έρχονταν παλαιότερα από άλλες χώρες, όπως η Αλβανία, ήταν περισσότερο παραγωγικοί και επιπλέον δεν χρησιμοποιούσαν την Ελλάδα ως σημείο μετάβασης, αλλά ως σημείο διαμονής.
Οι εργάτες γης που έρχονται τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα δεν έχουν διάθεση να ζήσουν εδώ τη ζωή τους, οπότε δεν δένονται ούτε με την εργασία ούτε με την κοινωνία. Σε αυτή την κατάσταση εμπόδιο είναι και το κράτος, το οποίο δεν τους υπόσχεται σταθερή εργασία, αφού στην πράξη ζουν στην Ελλάδα με σύμβαση έργου. Οπως είναι γνωστό, οι περισσότεροι από τους εργάτες αυτούς έχουν πληρώσει σημαντικά ποσά για να έρθουν στην Ελλάδα, τα οποία σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν μέχρι και τα 10.000 ευρώ και είναι αδύνατον να γίνει απόσβεση των χρημάτων αυτών σε ένα πεντάμηνο ή εξάμηνο.
Οι εργάτες γης
Οπως λέει ο Γιώργος Κορίννης: «Πριν από μερικά χρόνια είχαν έρθει στη Λακωνία εργάτες από το Νεπάλ, οι οποίοι κατά γενική ομολογία έκαναν πολύ καλή δουλειά. Χωρίς καμιά προειδοποίηση προς τους εργοδότες τους, οι εργάτες αυτοί απελάθηκαν».
Ενα δεύτερο λάθος που γίνεται είναι η επιλογή των χωρών από όπου θα έρθουν οι εργάτες γης. Κάθε χώρα έχει εργάτες που μπορεί να είναι ειδικευμένοι σε διαφορετικές καλλιέργειες. Για παράδειγμα, Αίγυπτος, Τυνησία και Μαρόκο θα μπορούσαν να στείλουν στην Ελλάδα έμπειρους εργάτες στον τομέα της ελαιοκομίας. Αυτό δεν συμβαίνει. Ενα παράδειγμα είναι ότι τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι θα έρθουν στην Ελλάδα 5.000 εργάτες από την Αίγυπτο, οι οποίοι τελικά μεταφέρονται για την ερχόμενη χρονιά.
«Αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που δείχνουν ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει εθνική πολιτική όσον αφορά την αγροτική παραγωγή» λέει ο Γιώργος Κορίννης.
Η τεχνολογία στο χωράφι
Μία από τις λύσεις σε αυτό το πρόβλημα είναι η εκμηχάνιση της καλλιέργειας. Σύμφωνα με τον Γιώργο Κορίννη, «η τεχνολογία είναι πλέον αρκετά έτοιμη για να γίνει κάτι τέτοιο». Ωστόσο, η εκμηχάνιση χρειάζεται μεγάλα κεφάλαια, τα οποία λίγοι αγρότες μπορούν να διαθέσουν ατομικά και άρα σε αυτό το πρόβλημα μια λύση θα ήταν η επένδυση μέσω συνεταιρισμών. Πρόσφατα, για παράδειγμα, παρουσιάστηκε ένα ρομποτικό σύστημα ζιζανιοκτονίας, όμως για να αποκτηθεί απαιτείται επένδυση σχεδόν 2 εκατ. ευρώ.
Επιπλέον, για να είναι πετυχημένη η εκμηχάνιση θα πρέπει να έχει προηγηθεί η αλλαγή των μεθόδων καλλιέργειας, όπως η πυκνότητα φύτευσης. Αυτό σημαίνει ότι είτε γίνονται νέες φυτεύσεις είτε εφαρμόζονται νέες καλλιεργητικές πρακτικές στις υπάρχουσες. Μια τέτοια λύση εφαρμόστηκε στην Ισπανία για τις ελιές. Οι παραγωγοί εμπιστεύτηκαν την αξιοπιστία ενός μηχανήματος που μπορούσε να αυτοματοποιήσει την καλλιέργεια και διαμόρφωσαν τις καλλιέργειές τους για να έχουν τα βέλτιστα αποτελέσματα.
Οπότε, όπως λέει ο Γιώργος Κορίννης: «Είναι δεδομένο ότι ένα δονητικό μηχάνημα μπορεί σε ένα 8ωρο να αντικαταστήσει τη δουλειά μέχρι και 20 εργατών, αλλά για να μπορέσει να το κάνει αυτό, θα πρέπει το ελαιόδεντρο να είναι σωστά διαμορφωμένο για να συνεργαστεί με το μηχάνημα».
Η απουσία αγροτικής πολιτικής είναι φανερή και στη στάση που κρατά η Ελλάδα απέναντι στις εισαγωγές. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε στις χώρες της Βόρειας Αφρικής φυτεύονται χιλιάδες ελαιόδεντρα κάθε μέρα προκειμένου να πλημμυρίσουν με ελαιόλαδο την παγκόσμια αγορά.
«Ηδη αυτό έχει συμβεί με τα εσπεριδοειδή και βλέπουμε τη ζημιά που έχει προκύψει» λέει ο Γιώργος Κορίννης και συμπληρώνει: «Αν συνεχίσουμε έτσι, θα φτάσουμε σε μια αγροτική παραγωγή που είναι το 3,5% του ΑΕΠ, με ανάλογο ποσοστό αγροτών στο συνολικό πληθυσμό. Θα δούμε τα ερχόμενα χρόνια την Πορτογαλία, η οποία εφάρμοσε εθνική στρατηγική για το ελαιόλαδο, να είναι μια παραγωγός συγκρίσιμη με την Ελλάδα, αλλά με τα λειτουργικά έξοδα της Ισπανίας. Οπότε, αντί να κάνουμε εθνική στρατηγική για την ελαιοκομία και τα εσπεριδοειδή, κλείσαμε πέρσι συμφωνία να έρθουν 5 εκατομμύρια κιλά εσπεριδοειδή από την Αίγυπτο».
«Η εκτίναξη των εργασιών μας άρχισε μόλις η Dekagro μπήκε στην αγορά των λιπασμάτων»
Μέχρι να ξεκινήσει η συνεργασία μας με την Dekagro, τα πράγματα ήταν κάπως ρευστά”, λέει ο Γιώργος Κορρίνης, “Οι παραγωγές δεν ήταν σταθερές σε ποσότητα και ποιότητα, οπότε δεν μπορούσαμε να είμαστε αξιόπιστοι απέναντι στον πελάτη και έτσι αναζήτησε, νέους προμηθευτές για να κάνει τη δουλειά του. Σε αυτή την αναζήτηση, προέκυψε η συνεργασία του με την Dekagro.
Τη σχέση αυτή ο Γιώργος Κορίννης τη νιώθει οικογενειακή.
Γι’ αυτόν είναι σημαντικό που μπορεί να μιλάει απευθείας ακόμα και με τον πρόεδρο της εταιρίας, ο οποίος δείχνει ειλικρινές ενδιαφέρον και για τους πελάτες και για τους αγρότες. «Κάθε φορά που μιλάω με τον πρόεδρο νιώθω ότι απευθύνομαι στον στοργικό μου πατέρα» μας λέει.
«Μία από τις ξεχωριστές κινήσεις που συνηθίζει να κάνει η Dekagro για να εξυπηρετήσει τους πελάτες είναι για εμάς η μεταφορά των λιπασμάτων με πλοίο στο λιμάνι του Γυθείου, γεγονός που διευκολύνει σημαντικά τον εφοδιασμό της περιοχής» τονίζει ο Γιώργος Κορίννης και προσθέτει: «Πρόκειται για μια πρωτοβουλία που μας επιτρέπει να εξυπηρετούμε πιο άμεσα και αποτελεσματικά τους παραγωγούς της περιοχής μας».
Πέρα όμως από αυτό, ο Γιώργος Κορίννης ως γεωπόνος που γνωρίζει τις εδαφολογικές ιδιαιτερότητες της περιοχής του έχει τη δυνατότητα να παραγγέλνει προϊόντα «κομμένα και ραμμένα» στα μέτρα των πελατών του. Επιπλέον, από το ξεκίνημα της συνεργασίας έως και σήμερα έχει παρατηρήσει διαρκή βελτίωση των προϊόντων της Dekagro, αλλά τα τελευταία 4-5 χρόνια η βελτίωση είναι εκθετική. Το αποτέλεσμα οφείλεται στις νέες σειρές προϊόντων της εταιρίας, οι οποίες για την περιοχή της Λακωνίας έχουν προϊόντα best seller, όπως η σειρά Dekastim Turbo Micronutrients και οι σειρές υγρών βιοδιεγερτών Dekastim Top Ag και Dekastim Go.
«Τα εσπεριδοειδή σβήνουν, γιατί δεν υπήρξε σχεδιασμός»
Στη Σπάρτη λειτουργεί ένας από τους μεγαλύτερους συνεταιρισμούς εσπεριδοειδών στην Ευρώπη, με την επωνυμία «Λακωνία». Πρόκειται για μια τεράστια επένδυση και κάποτε υπήρχε η εκτίμηση ότι ήταν η μεγαλύτερη βιομηχανία παραγωγής χυμών των Βαλκανίων. Από 20.000 έως 25.000 τόνους πορτοκάλια που επεξεργαζόταν η εταιρία, φέτος η ποσότητα έπεσε στους 3.000 τόνους.
Λιγοστεύουν οι τόνοι
Η κατάσταση αυτή οφείλεται στην εγκατάλειψη της καλλιέργειας των εσπεριδοειδών σε ποικιλίες που μεταποιούνταν σε χυμούς, η οποία οφείλεται κατά κύριο λόγο στη μείωση της τιμής του προϊόντος, εξαιτίας του έντονου ανταγωνισμού από χώρες της Νότιας Ευρώπης αλλά κυρίως της Βόρειας Αφρικής. Παράλληλα, μεγάλο ποσοστό των καλλιεργητών εσπεριδοειδών έχει εγκαταλείψει εντελώς την αγροτική ζωή προκειμένου να αναζητήσει νέες εργασίες στα αστικά κέντρα. Στον νομό Λακωνίας πλέον έχουν μείνει περίπου 80.000 άνθρωποι και το μεγαλύτερο ποσοστό δεν εργάζεται στην αγροτική παραγωγή.
Η ποικιλία Βαλέντσια
Σήμερα, η μεγαλύτερη παραγωγή εσπεριδοειδών έχει συγκεντρωθεί στη Νότια Λακωνία, κυρίως με την ποικιλία Βαλέντσια. Το πρώιμο πορτοκάλι πωλείται σήμερα κοντά στα 20 λεπτά του ευρώ, δηλαδή περίπου 70 δραχμές, όταν το 1980 πουλιόταν 45 δραχμές. Ομως το λειτουργικό κόστος τότε και τώρα δεν έχει καμία σχέση. Αντιθέτως, η ποικιλία Βαλέντσια είναι ένα όψιμο πορτοκάλι και μάλιστα με πολύ μεγάλες αποδόσεις ανά δέντρο, που μπορούν εύκολα να φτάσουν τα 400 ή και 500 κιλά. Οπότε, με τιμή πώλησης γύρω στα 50 λεπτά τον Ιούλιο και τον Αύγουστο, η συγκεκριμένη ποικιλία αφήνει ένα καλό εισόδημα στον παραγωγό. Αξίζει να πούμε ότι το ελαιόδεντρο δεν μπορεί να πετύχει τόσο υψηλό εισόδημα ανά δέντρο.
Υδροπονική καλλιέργεια
Πρόσφατα, επιτράπηκε στην περιοχή της Σπάρτης η κατασκευή θερμοκηπίων, καθώς στο παρελθόν οι φορείς είχαν κρίνει ότι η ηλιοφάνεια δεν είναι επαρκής για να συντηρήσει μια θερμοκηπιακή καλλιέργεια. Πρόκειται για μια αλλαγή που, σε συνδυασμό με την περίσσεια νερού, ίσως οδηγήσει σε περισσότερες υδροπονικές καλλιέργειες στο μέλλον.
Το αμπέλι ξαναβρίσκει ζωή
Υστερα από μια περίοδο εγκατάλειψης, τα αμπέλια στα βορινά του νομού Λακωνίας αναβιώνουν, αλλά με μικρές συνήθως εκτάσεις γης ανά καλλιέργεια, τις ίδιες που χρησιμοποιούσαν πολλοί από τους ιδιοκτήτες στο παρελθόν για να φτιάχνουν το σπιτικό τους κρασί.
