Ο «Έλληνας Αγρότης» κλείνει ένα χρόνο κυκλοφορίας. Έδωσε τις δικές του μάχες προκειμένου να αναδειχτούν ,χωρίς ακρότητες και υπερβολές, τα θέματα που απασχολούν τον αγρότη και γενικότερα οτι έχει σχέση με τον πρωτογενή τομέα και (κυρίως ) την ύπαιθρο.
Σε αυτό το διάστημα διαπιστώθηκε μέσα από ρεπορτάζ ,άρθρα και έρευνες αυτό που όλοι καταγγέλλουν: Ότι δηλαδή ο πρωτογενής τομέας δεν είναι παρά ο κλάδος που έχει αδικηθεί και συνεχίζει να αδικείται με αποτέλεσμα η επαρχία να ερημώνει, καλλιέργειες και εκτροφές να εγκαταλείπονται με τη ζωή σε εκατοντάδες χωριά να μετριέται πλέον με τον ρυθμό των θανάτων.
Πολλά θα μπορούσαν να προβληθούν ως δικαιολογίες .Ακόμη περισσότερα για την κατάσταση η οποία από το 1950 και μετά (τηρουμένων των αναλογιών) δεν έχει αλλάξει κάτι ως προς την αντιμετώπιση των παραγωγών.
Δεν φτάνει που τα χωράφια στεγνώνουν λόγω έλλειψης σχεδιασμού , που οι νέοι φεύγουν , που το κόστος παραγωγής είναι στα ύψη, τελευταία καταβάλλονται προσπάθειες για να απαξιωθούν παραδόσεις και αξίες που διατηρήθηκαν αιώνες.
Τέλος λέει ο τρόπος που γίνονταν τα πανηγύρια από συλλόγους κλπ, για να τιμηθούν οι πολιούχοι άγιοι. Τέλος τα σουβλάκια και τα αρνιά που έψηναν εθελοντές …Τώρα μόνο κέτερινγκ…Το οικονομικό …ξεβλάχεμα της υπαίθρου είναι στις προτεραιότητες της κυβέρνησης .
Αν κάποιος επιχειρήσει να καταγράψει το πως οι κυβερνήσεις απαξίωσαν την ελληνική επαρχία θα χρειαστεί σελίδες επί σελίδες, στις οποίες κυριαρχούν ,κυρίως, γραφικές αποφάσεις , αλλά και μέτρα που έφεραν την ύπαιθρο στη σημερινή τραγική εικόνα. Αυτήν την εικόνα, έναν χρόνο τώρα ,ο «Έλληνας Αγρότης» επιχειρεί να αναδείξει
Πριν από αυτό, μέσω των αδέκαστων της ΕΛΑΣ , είχε επιχειρηθεί να κλείσουν τα καφενεία σε χωριά των 10 και 20 κατοίκων λόγω του τσιγάρου. Ναι , η ΕΛΑΣ έκανε εφόδους και επέβαλε πρόστιμα σε κάτι γέρους καφετζήδες που άφηναν τους δύο (επίσης ηλικιωμένους ) πελάτες να καπνίζουν,χωρίς να τους προειδοποιούν με πινακίδες για την απαγόρευση του καπνίσματος. Το καφενείο μπορεί να μην είχε καφέ ή ποτά αλλά όφειλε να έχει πινακίδες “no smoking”.
Τα δύο αυτά παραδείγματα είναι ενδεικτικά για το πώς το κράτος κάνει επίδειξη ισχύος στους ανθρώπους που έχει ξεχάσει. Σε αυτούς που όταν αρρωσταίνουν μεταφέρονται στο νοσοκομείο στις καρότσες των αγροτικών. Σε αυτούς που η σύνταξη δεν φτάνει να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες. Στα “περήφανα γηρατειά” που την περίοδο της κρίσης στήριξαν με το αίμα τους τα παιδιά και τα εγγόνια που ζούσαν στις πόλεις.
Σε αυτά τα παιδιά στα οποία πλέον δε θα μπορούν να στέλνουν έναν τενεκέ λάδι γιατί λέει θέλει η κεντρική εξουσία να συγκεντρώνει στοιχεία για το λάδι ,τον καρπό ,την περιοχή τον ιδιοκτήτη. Στοιχεία που βεβαίως έχουν τα ελαιοτριβεία αλλά επειδή κάποια λαμόγια τα κρύβουν το κράτος ,στη λογική πονάει δόντι κόβει κεφάλι, τους στερεί τη χαρά να στείλουν λίγο λάδι στα παιδιά…Τα αυγά ακόμη δεν ζητούν να διακινούνται σε ειδικές συσκευασίες. Σε λίγο και αυτά θα ενταχθούν στον κατάλογο προς απαγόρευση…
Αν κάποιος επιχειρήσει να καταγράψει το πως οι κυβερνήσεις απαξίωσαν την ελληνική επαρχία θα χρειαστεί σελίδες επί σελίδες, στις οποίες κυριαρχούν ,κυρίως, γραφικές αποφάσεις , αλλά και μέτρα που έφεραν την ύπαιθρο στη σημερινή τραγική εικόνα.
Αυτήν την εικόνα, έναν χρόνο τώρα ,ο “Έλληνας Αγρότης” επιχειρεί να αναδείξει .Το αν το έχει καταφέρει είναι ένα θέμα. Το ζητούμενο είναι να συνεχιστεί η όλη προσπάθεια , με τα πάνω της και τα κάτω της, και να συμβάλλει ,έστω ελάχιστα, να γίνουν κατανοητά τα προβλήματα σε όλους εκείνους που νομίζουν οτι η ύπαιθρος είναι προνομιούχα λόγω καθαρού αέρα…
