Kάθε φορά που αλλάζει η ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, εξαιτίας της ανάγκης να πιαστούν από κάπου, οι αγρότες ελπίζουν σε καλύτερες μέρες. Από τη Μεταπολίτευση και μετά αυτό συμβαίνει σε μόνιμη βάση.
Σε κάθε ανασχηματισμό, το ΥΠΑΑΤ είναι ένα υπουργείο που κανείς δεν θέλει, και κυρίως οι τεχνοκράτες, οι οποίοι επιθυμούν κάτι πιο παραγωγικό. Οσοι δέχονται να υπηρετήσουν τον πρωτογενή τομέα δεν συνδέονται, πέραν της καταγωγής, με αυτόν. Δεν τον έχουν μελετήσει, δεν τον έχουν σπουδάσει, οπότε συνεχίζουν την πεπατημένη, που δεν είναι άλλη από τη διαχείριση κονδυλίων από την Ε.Ε.
Μπορεί να είναι δικηγόροι ή γιατροί, αλλά μετά την επιλογή τους γίνονται αυτόματα κτηνίατροι, γεωπόνοι και ελεγκτές, με αποτέλεσμα να ξεθωριάζουν το όραμα, η πρωτογενής παραγωγή να εγκαταλείπεται και να ερημώνει η ύπαιθρος. Αυτός ο αυτοπεριορισμός στις προτεραιότητες μοιραία οδηγεί σε εξυπηρετήσεις και διευθετήσεις προσωπικών αιτημάτων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Κρίσιμη περίοδος
Υστερα από όσα έγιναν με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο πρωθυπουργός επέλεξε για την ηγεσία του ΥΠΑΑΤ ένα δίδυμο που γεννά ελπίδες. Οι Σχοινάς και Λαζαρίδης έρχονται να διοικήσουν σε μια κρίσιμη περίοδο. Στις δηλώσεις τους κατά την τελετή παραλαβής -παράδοσης έδωσαν το δικό τους στίγμα, με ειδικές αναφορές στους παραγωγούς και σε έναν νέο σχεδιασμό, με στόχο την ανάταξη ενός κλάδου που έχει κριθεί σε όλο τον κόσμο απαραίτητος με την επιβίωση των πολιτών.
Υστερα από όσα έγιναν με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ο πρωθυπουργός επέλεξε για την ηγεσία του ΥΠΑΑΤ ένα δίδυμο που γεννά ελπίδες
Μέχρι τώρα, οι πολιτικοί ενδιαφέρονταν περισσότερο για την επάρκεια αγαθών παρά για την αυτάρκεια. Οποια κενά τα κάλυπταν με αθρόες εισαγωγές από τρίτες χώρες και πορεύονταν. Σήμερα, όμως, η ανάγκη για αυτάρκεια είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Οι διεθνείς συνθήκες, η κλιματική κρίση και η εγκατάλειψη της παραγωγής έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Στην Ευρώπη αλλά και σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες, ο πρωτογενής τομέας ενισχύεται, ενώ η τεχνολογία έρχεται να συμβάλει στην αύξηση και την ποιότητα των αγροτικών προϊόντων.
Αναδιάρθρωση καλλιεργειών
Η νέα ηγεσία του ΥΠΑΑΤ αυτή τη φορά δεν είναι αντιμέτωπη μόνο με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις φυσικές καταστροφές και τις ζωονόσους. Είναι αντιμέτωπη με την έλλειψη σχεδιασμού, που έχει να κάνει με την αναδιάρθρωση καλλιεργειών, τη χρήση νέων τεχνολογιών, τη χαρτογράφηση των προβλημάτων στα έργα υποδομών.
Μπορεί να μοιάζουν όλα αυτά δύσκολα, αλλά είναι και μια μεγάλη ευκαιρία για «φυγή προς τα εμπρός». Είναι μια ευκαιρία για ουσιαστικό διάλογο με τους παραγωγούς, και ειδικά με τους νέους αγρότες, οι οποίοι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στους πολιτικούς.
Είτε αρέσει είτε όχι, σήμερα οι αγρότες και μόρφωση έχουν και διάθεση να επενδύσουν στη γη και να πειραματιστούν με το νέο. Αλλά από τη μια η γραφειοκρατία και από την άλλη η έλλειψη σχεδιασμού τούς απογοητεύουν.
Το πέρασμα στη νέα εποχή
Για τη νέα ηγεσία, το μεγάλο στοίχημα δεν είναι άλλο από την εξασφάλιση της αυτάρκειας, την ποιότητα των προϊόντων και το ζωντάνεμα της υπαίθρου. Πριν από περίπου 20 χρόνια, κάθε Περιφέρεια είχε εκπονήσει μελέτη για τις καλλιέργειες που μπορούν να στηρίξουν μια περιοχή και τους παραγωγούς. Αυτές έχουν ξεχαστεί, αλλά θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για το πέρασμα στην νέα εποχή.
Σήμερα, οι νέοι συνεταιρισμοί αλλά και πολλοί ιδιώτες έχουν επενδύσει ουσιαστικά στον κλάδο. Εχουν καταθέσει προτάσεις και σχέδια τα οποία ουδείς έλαβε υπόψη. Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να ακουστούν και αυτοί; Μήπως ήρθε η ώρα για μια νέα αρχή, χωρίς προκαταλήψεις και κομματικές σκοπιμότητες;
