Μερικές φορές ο τρόπος που προσεγγίζουν οι υπουργοί κάποιο πρόβλημα είναι απείρως πιο γελοίος από τις βλακώδεις δικαιολογίες που προβάλλουν κατά καιρούς. Από την πεπατημένη δεν φαίνεται να ξέφυγε ούτε ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης Κώστας Τσιάρας, με αφορμή όλα όσα γίνονται το τελευταίο διάστημα στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Πώς προσέγγισε την ανάγκη κάθαρσης; Είπε με στόμφο και γεμάτος σιγουριά για τις προθέσεις του: «Ο πρωθυπουργός μού έδωσε εντολή να φέρουμε κάθαρση στον ΟΠΕΚΕΠΕ. Με τη συνδρομή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και της Επιτροπής θα το πάμε μέχρι τέλους».
Αυτό το «μέχρι τέλους» θυμίζει πολλά, αλλά το θέμα δεν είναι η «απειλή» Τσιάρα! Το μεγάλο πρόβλημα, χαρακτηριστικό της πολιτικής μιζέριας στον τόπο μας, είναι ότι έκανε γνωστό ότι του ζήτησε κάθαρση ο πρωθυπουργός. Δηλαδή, αν δεν τη ζητούσε ο πρωθυπουργός, θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο; Και πρέπει ο πρωθυπουργός, κάθε φορά που προκύπτει ένα ζήτημα, να δίνει εντολές για το αυτονόητο;
Αυτή η προσέγγιση των υπουργών δείχνει δύο πράγματα: πρώτον, ότι είναι άχρηστοι, δειλοί και αναποφάσιστοι, άρα ανίκανοι να διαχειριστούν το χαρτοφυλάκιό τους. Δεύτερον, ότι ο πρωθυπουργός δεν τους εμπιστεύεται ούτε για τα πιο απλά.
Αν έχουν ή δεν έχουν ικανότητες οι υπουργοί, είναι θέμα του επικεφαλής της κυβέρνησης να το κρίνει. (Ο λαός μετά τις εκλογές απλώς παρακολουθεί…) Ομως, το γεγονός ότι όλοι οι υπουργοί, σε μια προσπάθεια να κρατήσουν την καρέκλα τους, επικαλούνται συχνά το όνομα του πρωθυπουργού δείχνει ότι απλώς θέλουν να τα έχουν καλά μαζί του. Οπότε, μοιραία, τον «γλείφουν» με ύμνους περί ηθικής και αποφασιστικότητας.
Ολοι οι υπουργοί Γεωργίας από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα ήταν ενήμεροι για το θέμα. Είχαν όλα τα στοιχεία και τις καταγγελίες στα χέρια τους, αλλά, στο όνομα της ψηφοθηρίας, σιωπούσαν. Και ήταν αυτή η σιωπή δεκαετιών που έφερε το μπάχαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, σε μια δύσκολη περίοδο για τον πρωτογενή τομέα
Αυτή η χρόνια ασθένεια-νοοτροπία των πολιτικών μας δεν είναι τίποτε άλλο από μια εκδήλωση δουλικότητας απέναντι στον ισχυρό, για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Η ευθύνη είναι μόνο των υπουργών για τη στάση αυτή; Οχι. Αυτή βαραίνει πρωτίστως τον πρωθυπουργό, ο οποίος πρέπει να αντιμετωπίζει τους κόλακες με επιφύλαξη. Ειδικά όταν πρόκειται για σκάνδαλα, είναι αυτονόητο ότι οι υπουργοί πρέπει να λειτουργούν αυτοβούλως, χωρίς την παρότρυνση του πρωθυπουργού.
Ανεξάρτητα από τη δουλική συμπεριφορά των υπουργών, πρέπει να γίνει κατανοητό πως, στην περίπτωση που διαπιστώνονται σκάνδαλα, κανείς τους δεν μπορεί να κρατά ισορροπίες. Και κάποια στιγμή αυτή η φράση (συνώνυμη της συγκάλυψης) -«το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο- πρέπει να γίνει πραγματικότητα έστω για μία φορά.
Επίσης, πρέπει να γίνει οριστικό ξεκαθάρισμα για τις ευθύνες. Από την ένταξη της χώρας μας στην Ε.Ε. οι επιδοτήσεις δίνονταν με «περίεργο τρόπο» σε πολλούς. Οχι στους φουκαράδες, αλλά στους επιτηδείους. Διπλάσιος και τριπλάσιος αριθμός ζώων δηλωνόταν σε πολλές περιοχές. Αναλόγως διαμορφωνόταν η κατάσταση με τα ελαιόδεντρα και τις άλλες καλλιέργειες. Ολοι το γνώριζαν και το γνωρίζουν. Περιορίζοντας κάποιος χρονικά το σκάνδαλο στην περίοδο Τσιάρα, απλώς προσφέρει άλλοθι στην κυβέρνηση να μιλά για πολιτικές σκοπιμότητες, να σηκώνει σκόνη και να κρύβει έτσι τις δικές της ευθύνες.
Είναι δεδομένο ότι όλοι οι υπουργοί Γεωργίας από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα ήταν ενήμεροι για το θέμα. Είχαν όλα τα στοιχεία και τις καταγγελίες στα χέρια τους, αλλά, στο όνομα της ψηφοθηρίας, σιωπούσαν. Και ήταν αυτή η σιωπή δεκαετιών που έφερε το μπάχαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ, σε μια δύσκολη περίοδο για τον πρωτογενή τομέα…
