Τα τελευταία γεγονότα στα Βορίζια έφεραν (άγνωστο για πόσο) το θέμα της οπλοκατοχής και της εκδίκησης στην επικαιρότητα. Τα κανάλια ανέτρεξαν σε παλιές βεντέτες και, επειδή είναι… γαργαλιστικό, θύμισαν και το μακελειό ανάμεσα στους Σαρτζετάκηδες και τους Πενταράκηδες, που έληξε το 1985, όταν ο Παπανδρέου υποχρέωσε τον Πενταράκη να ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Σαρτζετάκη.
Ο Παπανδρέου, με αφορμή τις μπαλοθιές και τα συχνά επεισόδια, συνέστησε μια επιτροπή για τον αφοπλισμό της Κρήτης. Προσωπικότητες από το νησί ανέλαβαν να προωθήσουν το σχέδιο ενημέρωσης των θερμόαιμων πολιτών. Οπως είχε γραφτεί τότε, ο Σήφης Βαλυράκης περιόδευε στα χωριά και μιλούσε για την αξία της ζωής. Μόλις τελείωνε, οι Κρητικοί, από τη… χαρά τους, έβγαζαν τα όπλα και έριχναν στον αέρα!
Αυτή η συνήθεια, σύμφωνα με τους ιστορικούς, κληρονομήθηκε από τους άρχοντες Οθωμανούς, οι οποίοι, όταν συναντιούνταν, πυροβολούσαν στον αέρα ως ένδειξη χαράς. Από τους Οθωμανούς πέρασε στην ελεύθερη Κρήτη. Στη συνέχεια, η οπλοκατοχή και η οπλοχρησία έγιναν συνώνυμα της λεβεντιάς…
Αξίζει στην Κρήτη αυτή η «μαύρη» επικαιρότητα; Ασφαλώς όχι. Η Κρήτη είναι οι παραγωγοί της, οι οποίοι με τον ιδρώτα τους κατάφεραν πολλά. Είναι η περιοχή όπου ο πρωτογενής τομέας προσέφερε και προσφέρει πολλά
Αξίζει, όμως, στην Κρήτη αυτή η «μαύρη» επικαιρότητα; Ασφαλώς όχι. Η Κρήτη είναι οι παραγωγοί της, οι οποίοι με τον ιδρώτα τους κατάφεραν πολλά. Είναι η περιοχή όπου ο πρωτογενής τομέας προσέφερε και προσφέρει πολλά. Δυστυχώς, με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, μάθαμε και την άλλη Κρήτη: αυτήν των «εκλεκτών» της κυβέρνησης, οι οποίοι αποσπούσαν με απειλές επιδοτήσεις. Αυτήν των «γαλάζιων», η οποία πολλαπλασίαζαν τα πρόβατα και τα ελαιόδεντρα λες και ήταν θαυματοποιοί…
Στον αντίποδα, υπάρχει η σιωπηρή πλειονότητα, η οποία παλεύει. Βγαίνει στα μπλόκα και διεκδικεί το αυτονόητο: δικαιοσύνη και προστασία της παραγωγής. Αντιδρά δυναμικά, διεκδικεί, και το επόμενο διάστημα θα συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις των αγροτών και των κτηνοτρόφων.
Η κυβέρνηση, όπως ανέχεται την οπλοκατοχή και την οπλοχρησία, έτσι ανέχεται πέντε δέκα να κλέβουν επιδοτήσεις σε βάρος των τίμιων παραγωγών, των οποίων ο κόπος πάει χαμένος, εκτός των άλλων, γιατί δεν υπάρχουν υποδομές. Κανένα μέτρο για τη λειψυδρία δεν έχει εφαρμοστεί, με αποτέλεσμα σήμερα οι παραγωγοί να είναι σε αδιέξοδο. Ελάχιστες πρωτοβουλίες έχουν αναλάβει οι αρμόδιοι για να αξιοποιηθούν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του νησιού. Ακόμη και οι μπανάνες, που ήταν ένα προϊόν με προοπτικές, περνά δύσκολες μέρες. Η χοιροτροφία εγκαταλείφθηκε και η αμπελουργία εισπράττει όλα τα αρνητικά της αδιαφορίας… Ούτε για το κόστος μεταφοράς εφοδίων και ζωοτροφών, που επιβαρύνει τους παραγωγούς λόγω των πλοίων, βρέθηκε πειστική λύση.
Σε αυτό το κλίμα, ο πρωτογενής τομέας στην Κρήτη ασφυκτιά, με τους αγρότες να «ψάχνονται» πώς θα εξασφαλίσουν το μέλλον τους και θα συνεχίσουν να παράγουν. Σε ένα νησί όπου ο τουρισμός μοιάζει «μονοκαλλιέργεια», οι τίμιοι παραγωγοί πρέπει να έχουν λόγο και ρόλο, και κυρίως την προσοχή της Πολιτείας. Αν η επικαιρότητα δείχνει την άσχημη πλευρά της Κρήτης, για αυτό δεν φταίει κανείς άλλος εκτός από την κυβέρνηση, που αφήνει να έρχονται στην επιφάνεια περιστατικά που δεν τιμάνε κανέναν, που ανέχεται την παραβατικότητα και όλα όσα συνδέονται με αυτήν. Οι ζωοκλοπές, οι βοσκότοποι στη Μύκονο, οι καταλήψεις χωραφιών, οι τσαμπουκάδες δεν ταιριάζουν σε υγιείς κοινωνίες. Ούτε σε όλους αυτούς που, 20 ώρες το 24ωρο, ξοδεύουν τη ζωή τους για να στηρίζουν τον πρωτογενή τομέα…
