Γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά για τις κινητοποιήσεις των αγροτών. Και από τις δύο πλευρές δόθηκε ιδιαίτερο βάρος στις πληρωμές. Και κάπως έτσι χάθηκε η ουσία του αγροτικού προβλήματος που είναι το αύριο της παραγωγής στη χώρα μας η οποία μειώνεται αργά αλλά σταθερά.
Σε σχέση με τις χώρες της Ε.Ε η οποία τρέχει με 9% ανάπτυξη στον πρωτογενή τομέα ενώ η Ελλάδα μειώνεται κατά 8%. Αυτό το στοιχείο από μόνο του θα έπρεπε να κινητοποιήσει κυβέρνηση και αντιπολίτευση για να σκύψουν στο πρόβλημα .
Είτε μας αρέσει είτε όχι ο πρωτογενής τομέας στη χώρα μας παραπαίει και δεν φταίνε μόνοι ο «φραπές» και ο «χασάπης». Επί δεκαετίες κανείς δεν ασχολήθηκε με την επόμενη μέρα. Κανείς δεν έδωσε τις κατάλληλες οδηγίες με αποτέλεσμα να καταλήξουμε σε αυτοσχεδιασμούς οι οποίοι είχαν αρνητικά αποτελέσματα και τεράστιο κόστος για όσους πειραματίστηκαν.
Θυμόμαστε όλοι τη μόδα των σαλιγκαριών. Κάποια στιγμή το εγχείρημα εγκαταλείφτηκε και οι επενδύσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ έπεσαν στο κενό. Αντίστοιχη είναι η κατάσταση με τις καλλιέργειες super foods οι οποίες αποδείχτηκαν και δύσκολες αλλά και «αργής απόδοσης». Από κοντά και τα αρωματικά για τα οποία ξοδεύτηκαν πολλά χρήματα αλλά οι αποδόσεις δεν ήταν ανάλογου αποτελέσματος. Τραγική αποδείχτηκε και η καλλιέργεια της στέβιας η οποία θα κάλυπτε τη χασούρα από τα καπνά…
Οι αγρότες άκουσαν τότε πολλά για να περάσουν στη νέα εποχή ,η οποία όμως δεν ήρθε καθώς δεν υπήρχε η γνώση ,ο σωστός υπολογισμός του κόστους , και κυρίως η διάθεση στις ξένες αγορές. Τη στιγμή ,μάλιστα, που οι ελληνοποιήσεις ακύρωναν τον όποιο ανταγωνισμό.
Σε σχέση με τις χώρες της Ε.Ε η οποία τρέχει με 9% ανάπτυξη στον πρωτογενή τομέα ενώ η Ελλάδα μειώνεται κατά 8%. Αυτό το στοιχείο από μόνο του θα έπρεπε να κινητοποιήσει κυβέρνηση και αντιπολίτευση για να σκύψουν στο πρόβλημα .
Ίσως όμως το χειρότερο να μην είναι αυτή η εξέλιξη αλλά ή άγνοια του πολιτικού κόσμου ο οποίος αποφεύγει τη συζήτηση για την επόμενη μέρα. Κάποιοι επιστήμονες για παράδειγμα , σε μια προσπάθεια να λύσουν το πρόβλημα της λειψυδρίας , θα ήθελαν να μειωθεί η καλλιέργεια του βαμβακιού αφού άλλες χώρες της Ασίας παράγουν τεράστιες ποσότητες και με μικρότερο κόστος. Μάλιστα, κάποιοι έφτασαν σε σημείο να κατηγορήσουν τους αγρότες ότι επιλέγουν τη βαμβακοκαλλιέργεια γιατί ,όπως υποστηρίζουν, είναι πιο εύκολη. Η ευκολία ,γι αυτούς, δεν εντοπίζεται στον τρόπο παραγωγής αλλά στην πώληση. Δηλαδή, είπαν ότι οι αγρότες θέλουν το βαμβάκι γιατί μπορούν να στήνουν κομπίνες: Το ζυγίσουν βρεγμένο για να έχουν παραπάνω κιλά και βάζουν μέσα στις «μπάλες» και πέτρες». Η άγνοια στο μεγαλείο της! Δεν γνωρίζουν ότι οι ιδιώτες που παραλαμβάνουν το προϊόν δεν είναι «χαϊβάνια»; Δεν γνωρίζουν ότι μετράτε η υγρασία; Το γνωρίζουν αλλά έχουν μείνει στην εποχή του 1950 όπου μπορούσε κάποιος να ξεγελάσει τους εμπόρους. Σήμερα η τεχνολογία δεν επιτρέπει κομπίνες.
Με τούτα και με κείνα οι αγρότες συνεχίζουν τις κινητοποιήσεις με την ελπίδα ότι κάποιος θα δει το πραγματικό πρόβλημα. Για να το δουν όπως θα πρέπει κάποιοι να κατανοήσουν τη νέα πραγματικότητα. Να μελετήσουν τις νέες συνθήκες παραγωγής, τον διεθνή ανταγωνισμό και να καταθέσουν προτάσεις οι οποίες θα φέρουν το νέο. Δυστυχώς όμως φτάσαμε στο και πέντε και ακόμη όλα είναι θολά. Το ΥΠΑΑΤ εγκλωβίστηκε στην καταβολή των επιδοτήσεων και άφησε τον σχεδιασμό σε κάποιους ιδιώτες οι οποίοι μόνοι τους παλεύουν χωρίς καμία στήριξη και κυρίως καθοδήγηση. Έτσι όμως , κάθε χρόνο ,θα είμαστε μάρτυρες μιας διελκυστίνδας με χαμένες και τις δύο πλευρές..
