Αυτή η εβδομάδα κύλησε με τέσσερις εξελίξεις, μία εκ των οποίων είναι θετική κι αυτή δεν είναι άλλη από τις συνεχιζόμενες βροχές, που ενισχύουν τις προϋποθέσεις για μια καλή επόμενη εσοδεία 2026/27. Στο μεταξύ συμβαίνουν κι άλλες όχι ευχάριστες.
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή συνεχίζεται. Από τη στιγμή που διεξάγεται με διάφορα μέσα από αέρος, πέρα από τις όποιες υλικές καταστροφές, η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων είναι άμαχοι, πολίτες, με πολλά μεταξύ τους παιδιά, αμέτοχα και αθώα από τις αποφάσεις των ενηλίκων.
Στις επιπτώσεις του πολέμου καταγράφονται αυξήσεις του ενεργειακού κόστους που αναπόφευκτα επηρεάζουν όλους τους τομείς της οικονομίας -προφανώς και της αγροτικής- γιαυτό άλλωστε η μία μετά την άλλη οι κυβερνήσεις υιοθετούν μέτρα ανακούφισης και μετριασμού των επιπτώσεων.
Συνήθως στο παρελθόν οι αναταραχές, και μεταξύ τους οι πόλεμοι, είχαν μεταξύ άλλων σαν παράπλευρη συνέπεια το άδειασμα των ραφιών των σούπερ μάρκετ με την αποθεματοποίηση ειδών πρώτης ανάγκης. Αυτή τη φορά επικρατεί ψυχραιμία, είτε γιατί ο κόσμος δεν φοβάται ότι ο πόλεμος θα διαρκέσει, είτε γιατί δεν έχει την απαιτούμενη ρευστότητα.
Τώρα όμως βλέπουμε μια άλλη ιδιαίτερα ανησυχητική εξέλιξη, την κάμψη της κατανάλωσης ελαιολάδου ακόμη και στην Ισπανία, τη χώρα με τη μεγαλύτερη κατά κεφαλήν κατανάλωση παγκοσμίως. Άγνωστο αν πρόκειται για προσωρινό φαινόμενο και σύντομα ξαναδούμε την κατανάλωση να αυξάνει ώστε τουλάχιστον να επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα του 2022. Έστω όμως και βραχυπρόθεσμα το πάγωμα της κατανάλωσης σημαίνει διατήρηση των αποθεμάτων που σήμερα υπάρχουν, άρα και απροθυμία των αγοραστών. Για πιο μακροπρόθεσμα κανείς δεν θάθελε να σκεφτεί το ενδεχόμενο πώς θα διαμορφωθούν οι τιμές την 2026/27 με αυξημένη την προσφορά και στάσιμη τη ζήτηση.
Η τέταρτη και τελευταία εξέλιξη αυτής της εβδομάδας προέρχεται από το ελαιόλαδο της Τυνησίας . Οι μέχρι τώρα αυξημένες πωλήσεις με εξαγωγές περί τους 40 – 50.000 τόνους ελαιολάδων μηνιαίως είναι γνωστές και λίγο – πολύ απορροφούνται κυρίως από τις ΗΠΑ. Το ερώτημα που απασχολεί είναι, αν τελικά η Τυνησία πράγματι φτάσει ή και ξεπεράσει τους 400.000 τόνους παραγωγής, πόση είναι η δεξαμενική διαθέσιμότητα που διαθέτει ώστε να διατηρήσει έναν ελεγχόμενο ρυθμό πωλήσεων αποφεύγοντας ένα sell off, το οποίο θα διατάρασσε τις διεθνείς αγορές;
Στο μεταξύ η ελληνική αγορά συνεχίζει να κινείται, ή πιο σωστά να μην κινείται, σε καθεστώς παγώματος (standstill) που γράφαμε και την προηγούμενη εβδομάδα.
Όσο για το γενικότερο «πάγωμα» ή ακόμη και την όποια υποχώρηση, παραμένω αισιόδοξος και συνεχίζω να πιστεύω πως οι τιμές θα πάρουν ανοδική ανάσα όταν ο παγκόσμιος καταναλωτής, ενημερωμένος για τα υγιεινά οφέλη, τη γαστρονομία, την υποστήριξη στο φυσικό περιβάλλον του ελαιολάδου, απαλλαγμένος από τους δασμολογικούς εκβιασμούς και τις απειλές των πολεμικών συρράξεων, θα καθήσει στο τραπέζι με τα οικεία του πρόσωπα να απολαύσει ένα καλομαγειρεμένο γεύμα μεσογειακής διατροφής. Για όλα όμως αυτά θα πρέπει «συν Αθηνά και χείρα κίνει», θα πρέπει ο κόσμος του ελαιολάδου να οργανωθεί και δραστηριοποιηθεί.
Ακολουθούν οι τιμές αυτής της εβδομάδας στην Ελλάδα αναλλοίωτες, ονομαστικά τουλάχιστον, από της προηγούμενης, (βυτίο, ex-work):
| Περιοχή | Τιμή (€/kg) |
|---|---|
| Λακωνία έξτρα | 4,25 – 5,10 (=) |
| Μεσσηνία έξτρα | 4,00 – 5,20 (*) (=) |
| Κρήτη έξτρα | 4,40 – 5,00 (=) |
| Παρθένο 1,2° | 3,30 – 3,70 (=) |
| Λαμπάντε 5° | 2,30 – 2,50 (=) |
(*) Για το δυσεύρετο ΠΟΠ Καλαμάτα
ΠΗΓΗ: olivenews.gr
