Ένα μεγάλο ερώτημα που έχουν οι αγρότες και οι καταναλωτές είναι γιατί η χώρα μας δεν παράγει πια ζάχαρη από τεύτλα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής κυβέρνησης, το 2022 είχαμε 722 στρέμματα με καλλιέργεια τεύτλων και το 2023 είχαμε 328 στρέμματα. Και τις δύο χρονιές τα τεύτλα δεν πήγαν για παραγωγή ζάχαρης αλλά για ζωοτροφή.
Κάθε χρόνο η Ελλάδα αγοράζει ζάχαρη από το εξωτερικό για να καλύψει την εγχώρια κατανάλωση. Οι ανάγκες της εγχώριας αγοράς ξεπερνούν τους 300.000 τόνους. Το κόστος εισαγωγής των απαιτούμενων ποσοτήτων ζάχαρης ξεπερνά τα 200 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να υπολογιστεί η άνοδος των τιμών τα τελευταία χρόνια. Εισάγουμε μεταξύ άλλων από Γαλλία, Βέλγιο, Γερμανία, Δανία, Ολλανδία, Μαυρίκιο, μέχρι και από την Γαλλική Πολυνησία.
Μέσα σε 15 χρόνια, με τις καταστροφικές πολιτικές των ελληνικών κυβερνήσεων, τα πάντα άλλαξαν όσον αφορά την εγχώρια παραγωγή ζάχαρης και τελικά έβαλαν λουκέτο σε όλα τα εργοστάσια της ΕΒΖ στην Ελλάδα. Ενδεικτικά, το 2009 η παραγωγή στη χώρα ήταν 157.383 τόνοι και το 2011 μειώθηκε κατά 75%, στους 38.265 τόνους.
Το 2006 καλύπταμε τις ανάγκες της πατρίδας μας αλλά και κάναμε εξαγωγές προς τις βαλκανικές χώρες. Δούλευαν ζαχαρουργεία στο (Πλατύ Ημαθίας, Σέρρες, Έβρο), ένα εργοστάσιο επεξεργασίας σπόρων, τρία κέντρα διανομής (Αθήνα, Λάρισα, Χανιά) και χιλιάδες οικογένειες αγροτών στη Θεσσαλία, Μακεδονία και Θράκη ζούσαν από την τευτλοκαλλιέργεια που είχε συμβολαιακό χαρακτήρα.
Το ερώτημα καταναλωτών και παραγωγών είναι γιατί η κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, ώστε να υπάρξει μια νέα επανεκκίνηση της τευτλοκαλλιέργειας και να ξεκινήσει ξανά η παραγωγή ελληνικής ζάχαρης, προς όφελος του πρωτογενή τομέα της πατρίδας μας.
