Από την εφημερίδα Έλληνας Αγρότης που κυκλοφορεί
Το πολύ υψηλό κόστος παραγωγής, για μια καλλιέργεια όπως είναι το φασόλι που είναι από τη φύση της ακριβή, οδηγούν πολλούς καλλιεργητές στην έξοδο
Του ΛΕΥΤΕΡΗ ΖΑΒΛΙΑΡΗ
Σε γρίφο για δυνατούς λύτες εξελίσσεται η καλλιέργεια των οσπρίων στη χώρα μας. Το προϊόν, που άλλοτε αποτελούσε τη βάση του αγροδιατροφικού τομέα στη χώρα και ήταν προμετωπίδα της πρωτογενούς παραγωγής, πλέον βρίσκεται σε κρίση. Από τη μια η κλιματική κρίση, που έχει ταλαιπωρήσει τις παραγωγές σε Πρέσπα και Καστοριά, έχει μετακυλίσει τη συγκομιδή από τα μέσα Οκτωβρίου στον Δεκέμβριο, αφού δεν επιτυγχάνεται η απαραίτητη ξήρανση των καρπών ώστε να συγκομιστούν. Αυτό οφείλεται στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού, που σε συνδυασμό με τις σφοδρές βροχοπτώσεις των φθινοπωρινών μηνών έχουν κάνει τη συγκομιδή μια ιστορία ιδιαίτερα δύσκολη. Από την άλλη, το πολύ υψηλό κόστος παραγωγής για μια καλλιέργεια όπως το φασόλι, που είναι από τη φύση της ακριβή, οδηγεί πολλούς καλλιεργητές στην έξοδο, αφού το κέρδος αγνοείται.
Σαν να μην έφτανε αυτό, το γεγονός ότι παρατηρείται σφοδρό κύμα ελληνοποιήσεων, ειδικά στα όσπρια, δυσχεραίνει την κατάσταση, μια και οι παραγωγοί καλούνται να πουλήσουν από τη μια φτηνά, από την άλλη όμως το προϊόν φτάνει στο ράφι σε σχεδόν δεκαπλάσια τιμή.
Τα συνεχή… βαφτίσια
Οπως εξηγεί στον «Ε.Α.» ο Θωμάς Μάνος, καλλιεργητής φασολιών από την Καστοριά και γραμματέας της Διεπαγγελματικής Οσπρίων, «εάν πάμε σε μια λαϊκή αγορά, εάν πάρουμε τα ισοζύγια των εισαγωγών, δεν βγαίνουν οι αριθμοί στα όσπρια. Ολοι λένε ότι πουλάνε ελληνικά προϊόντα και κανένας δεν λέει για εισαγωγής. Ωστόσο, αυτό δεν γίνεται στην πραγματικότητα».
Σύμφωνα με τον ίδιο, από το 2023 είναι έτοιμο το έργο της ιχνηλασιμότητας των προϊόντων, κάτι που μάλιστα ξεκίνησε το 2007. Ομως, δεν φαίνεται να έχουμε εφαρμογή και, επιπλέον, κανείς δεν μπορεί να απαντήσει γιατί να πουλάει κανείς 5 ευρώ από το χωράφι και στο ράφι η τιμή να πηγαίνει 15. «Εχουμε αμείωτο ρυθμό ελληνοποιήσεων και δεν ξέρουμε που θα φτάσει αυτή η ιστορία» λέει ο κ. Μάνος.
Χαμηλές τιμές
Η τιμή παραγωγού στη Δυτική Μακεδονία όσον αφορά τα φασόλια ήταν χαμηλή. Και όλα αυτά σε μια περιοχή όπου καλλιεργείται το αναρριχώμενο φασόλι με ακριβό κόστος παραγωγής στα 1.200 ευρώ το στρέμμα.
Σύμφωνα με τον Θωμά Μάνο, στα λεγόμενα «καθιστά» φασόλια η τιμή παραγωγού ήταν χαμηλότερη, φτάνοντας ακόμα και το 30%. Την ίδια ώρα, οι καλλιεργητές έχουν να αντιμετωπίσουν και τις αιφνίδιες αλλαγές του καιρού. «Είχαμε καύσωνα και η παραγωγή δεν έχει μαζευτεί ακόμα, δεν έχουμε τελειώσει και δεν ξέρω αν θα τελειώσουμε. Αυτό πριν από τρία χρόνια θα ήταν ανέκδοτο, ωστόσο τώρα είναι πραγματικότητα» λέει χαρακτηριστικά ο καλλιεργητής φασολιών από την Καστοριά. Μάλιστα, επισημαίνει ότι η παραγωγή σε σχέση με τις παλιές χρονιές είναι μειωμένη έως και 60%. «Εμείς δεν μπορούμε να μεταφέρουμε τη χασούρα τη δική μας στον καταναλωτή. Εάν δεν φτιάξουν τα πράγματα στον πρωτογενή τομέα, η τροφή θα γίνει είδος πολυτελείας, ακόμα και το φασόλι» υπογραμμίζει.
Σημειώνεται ότι το 2017 η καλλιέργεια φασολιών στην Καστοριά ήταν 15.800 στρέμματα, και τώρα μετά βίας φτάνει τα 8.000 στρέμματα.
Θεσσαλονίκη: «Βαριανασαίνουν» οι καλλιεργητές στην Επανομή
Στην Επανομή Θεσσαλονίκης το έδαφος για καλλιέργεια οσπρίων είναι ιδανικό, καθώς διαθέτει το απαραίτητο κάλλιο, που ευνοεί τη σπορά και την ανάπτυξη φακής και ρεβιθιών. Ομως, οι καλλιεργητές αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα και το μέλλον τους είναι αβέβαιο.
«Στην περιοχή καλλιεργούνται περίπου 1.000 στρέμματα με φακές κυρίως, αλλά και ρεβίθια» εξηγεί στον «Ε.Α.» ο καλλιεργητής από την Επανομή Βασίλης Μαυροσκάς. Ωστόσο, πολλοί παράγοντες κάνουν την καλλιέργεια «γολγοθά». «Εχουν φέρει καραβιές από εισαγόμενες φακές από τον Καναδά, που σε πολλές περιπτώσεις τα βαπτίζουν ελληνικά. Την ίδια ώρα έχουμε πτώση στην τιμή παραγωγού στο 50%. Από 1,20 ευρώ που πουλούσαμε πέρυσι, φέτος η τιμή είναι στα 60 λεπτά» λέει ο καλλιεργητής. Η τιμή στο ράφι είναι ακριβότερη για τον καταναλωτή, που μπορεί να βλέπει ότι αγοράζει ελληνικές φακές, όμως αυτές πιθανότατα είναι προϊόν εισαγωγής, αφού η χώρα μας παράγει μόλις το 10% της φακής που καταναλώνεται εντός συνόρων.
«Οπως πάμε, δεν θα μείνει κανένας στο τέλος να καλλιεργεί» τονίζει ο κ. Μαυροσκάς.
