ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ «ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣ»
Στα 4 έως 5 ευρώ το κιλό «σταθεροποιούνται» φέτος οι τιμές παραγωγού του εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου, τόσο στην Κρήτη όσο και σε ολόκληρη τη χώρα, σύμφωνα με όσα λέει στον «Έλληνα Αγρότη» ο πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Ελαιολάδου Μανώλης Γιαννούλης.
Ο ίδιος για το 2026 εκτιμά πως αυτή η σταθερότητα δεν δείχνει να διαταράσσεται, κάτι που αποτελεί «εγγύηση» για τον ελαιοπαραγωγό, καθώς δεν αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για το ενδιαφέρον του ελαιοπαραγωγικού κόσμου. Είναι, δηλαδή, ένα πλαίσιο τιμών «που μπορεί να κρατήσει τον αγρότη στο χωράφι».
ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
[email protected]
Ωστόσο, ο Μανώλης Γιαννούλης διευκρινίζει πως το αν οι τιμές αυτές θεωρούνται «κάπως ικανοποιητικές» έχει να κάνει με τη σύγκριση με τις υπερβολικές που επικρατούσαν πρόπερσι, εξαιτίας των οποίων μειώθηκε σε σημαντικό ποσοστό παγκοσμίως η κατανάλωση του προϊόντος. Όπως λέει ο πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Ελαιολάδου, η απώλεια αυτή έφτασε περίπου το 30% με 40%, αλλά με πολύ κόπο και αγώνα φέτος έχει ανακτηθεί, κάτι πολύ σημαντικό για το μέλλον του ελληνικού και γενικά του ευρωπαϊκού ελαιολάδου.
«Φωτιά» το κόστος παραγωγής
Πάντως, ο Μανώλης Γιαννούλης συμφωνεί ότι στην Κρήτη και την Ελλάδα γενικά υπάρχει κόστος «φωτιά» για τον παραγωγό σε σχέση με αυτό άλλων ευρωπαϊκών χωρών, κυρίως της Ισπανίας. Αλλά τονίζει ότι «το ελαιόλαδο είναι ένα διεθνώς εμπορεύσιμο προϊόν και η τιμή του καθορίζεται από το διεθνές ισοζύγιο προσφοράς και ζήτησης. Επομένως, είναι παντελώς αδιάφορο εάν εγώ ως Ελληνας παραγωγός έχω κοστολόγιο 6,5 ή 16,5 ευρώ το κιλό, και την ίδια ώρα ο Ισπανός έχει κόστος κάτω από 2 ευρώ το κιλό. Αρα, κάποιος άλλος που παράγει ελαιόλαδο καταφέρνει και το παράγει με ένα κοστολόγιο το οποίο είναι χαμηλότερο από 2 ευρώ -οι Ισπανοί μιλούν για ένα κόστος γύρω στα 1,7 ευρώ το κιλό-, και αυτός ο παραγωγός με τιμή στα 4 και τα 5 ευρώ το κιλό κερδίζει χρήματα. Στην Ελλάδα έχουμε μικρό και διάσπαρτο κλήρο. Περιμένουμε ότι με πέντε κομμάτια γης που έχουν 30 ελιές καθένα θα καταφέρουμε να έχουμε τις ίδιες οικονομίες κλίμακας με τον Ισπανό ελαιοπαραγωγό ή τον Τυνήσιο ή τον Τούρκο ελαιοπαραγωγό».
«Ο Ιταλός πουλάει με 8 ευρώ το κιλό και δεν τον νοιάζουν τα εργατικά»
Ο Μανώλης Γιαννούλης αναφέρεται στην Ισπανία, λέγοντας πως, λόγω ενιαίων εκτάσεων και μηχανικής καλλιέργειας, έχει ελάχιστο κόστος παραγωγής. Οσο για την Ιταλία, ξεκαθαρίζει ότι εκεί δεν έχουν τη δυνατότητα να μειώσουν τόσο πολύ το κόστος παραγωγής τους. «Εχουν παραπλήσια μορφολογία με τη δική μας. Ομως, ο Ιταλός πουλάει το προϊόν του στα 7,5 και στα 8 ευρώ, διότι έχει καταφέρει εδώ και πολλές δεκαετίες να κάνει διεθνώς γνωστό το όνομα του ιταλικού ελαιολάδου. Δηλαδή, πουλάει το προϊόν του με την υπεραξία την οποία του δίνουν η τυποποίηση και η εξαγωγή σε όλο τον κόσμο».
Στο σημείο αυτό, ο πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Ελαιολάδου λέει πως η Ελλάδα, παρά τα πολλά χρήματα που έχουν διατεθεί μετά την είσοδό μας στην Ε.Ε., «δυστυχώς, δεν κατάφερε κάτι αντίστοιχο. Εμείς ως χώρα και ως λαός δεν θέλουμε την τυποποίηση. Προτιμάμε να πουλάμε το ελαιόλαδο σε έναν τενεκέ χύμα, ανώνυμο και αφορολόγητο, και την ίδια στιγμή δεν βλέπουμε ότι με μια τέτοια μεθόδευση το προϊόν μας δεν αποκτά ούτε αναγνώριση ούτε ζήτηση στη διεθνή αγορά».
Εξάλλου, όπως προσθέτει ο Μανώλης Γιαννούλης, «εμείς κάναμε τη συνειδητή επιλογή τα παιδιά μας να τα διώξουμε από το χωράφι. Τα παιδιά μας δεν είναι στο χωράφι και περιμένουμε τον εργάτη που πληρώνεται για να κάνει τη δουλειά. Εργατικά χέρια υπάρχουν, αλλά κοστίζουν μεροκάματα 70 και 80 ευρώ».
Καταλήγοντας, λέει πως «θα ξαναδούμε την αγορά να λειτουργεί μετά τις 10 με 15 Ιανουαρίου. Φαίνεται πως θα έχουμε σταθερότητα τιμών. Αλλά, από κει και πέρα, πρέπει να δούμε τι θα γίνει με τις καιρικές συνθήκες. Διότι, ό,τι και να δούμε από τώρα και μετά, από άποψη καιρικών συνθηκών, θα επηρεάσει την επόμενη παραγωγή και τις προβλέψεις για την άλλη ελαιοκομική περίοδο. Αν το καλοκαίρι, για παράδειγμα, οι συνθήκες δεν είναι ευνοϊκές, μπορεί να δούμε πολύ καλές τιμές ή το αντίστροφο».
