Η είδηση της εβδομάδας δεν ήταν άλλη από τα πολυαναμενόμενα στατιστικά για το ισπανικό ισοζύγιο 31 Δεκεμβρίου 2025.
Πράγματι επιβεβαιώθηκε αυτό που «ψυλλιαζόμαστε», ότι και λόγω των βροχών που καθυστερούν την συγκομιδή η φετινή παραγωγή υπολείπεται της περυσινής. Φαντάζει, λοιπόν, ολοένα και πιο πιθανό το σενάριο ότι η Ισπανία θα πάει έτσι μέχρι το τέλος, κλείνοντας με παραγωγή μικρότερη της περσινής (κατά 3 – 5%).
Σε συνδυασμό με την κατανάλωση που φαίνεται να πηγαίνει καλά φαίνεται ολοένα και πιο πιθανό ότι έχουμε μπροστά μας μήνες έντασης των τιμών και κλείσιμο το φθινόπωρο με οριακά αποθέματα.
Σημαίνουν τα παραπάνω και άνοδο των τιμών; Πολύ πιθανόν, μιλώντας για τα premium, εξτρίσσιμα, τις λίγες γραμμές, με άριστα οργανοληπτικά, καθαρά από ανεπιθύμητες επιμολύνσεις. Παρένθεση, η Αξιολόγηση oliValue 2025/26 ξεκίνησε , και φέτος είναι ανοιχτή και στους ελαιοπαραγωγούς, κλείνει η παρένθεση. Όσο για το πότε θα έρθει η πολυπόθητη άνοδος, μέχρι που θα φτάσει και πόσο θα διαρκέσει, πάντα ισχύει η σοφία «κάνε με μάγο, να σε κάνω πλούσιο». Είναι και σαν το φλας των αυτοκινήτων: προειδοποιεί αλλά δεν υποχρεώνει.
Μια λοιπόν και ήρθαμε στις τιμές, βλέπουμε να κλείνει μια εβδομάδα με τις τιμές να υποχωρούν ακολουθώντας το θερμόμετρο. Κι αν από άποψη κλιματικών συνθηκών οι χαμηλές θερμοκρασίες ευνοούν την επόμενη εμπορική περίοδο 2026/27, όμως οι χαμηλές τιμές βλάπτουν σοβαρά το εισόδημα των ελαιοπαραγωγών. Βλάπτουν επίσης και την αξιοπιστία όσων «αγροτοπληκτρολόγων» είχαν σπεύσει να προαναγγείλουν τα 6 ευρώ. Η ζημιά των μεν, όσων παραγωγών θα είχαν πουλήσει αλλά πείστηκαν να κρατήσουν τα λάδια τους περιμένοντας άνοδο στα 6 ευρώ, πατσίζεται (;) από το όφελος των δε, που «χαϊδεύοντας αυτιά» βλέπουν επισκεψιμότητα και διαφημίσεις.
Διαβάζουμε επίσης αναρτήσεις με πηχυαίους τίτλους και έντονες γραμματοσειρές ότι «για όλα φταίνε οι έμποροι». Πρόκειται για πολύ βολικές τοποθετήσεις, που επίσης «χαϊδεύουν αυτιά», παρακάμπτοντας όλη τη σύνθετη, πολύπλοκη, και γεμάτη ελαττωματικές λειτουργίες με σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα ελληνική πραγματικότητα όλης της αλυσίδας αξίας. Απορίας άξιον ότι μονίμως αποσιωπώνται οι ολιγοπωλιακά διαρθρωμένες αλυσίδες λιανικής, οι οποίες μόλις προχθές ανακοίνωσαν σημαντικά αυξημένα κέρδη. Όπως επίσης ότι αντί να κατηγορούν τους εμπόρους δεν κάνουν κάτι πολύ πιο απλό και αποτελεσματικό: να τους καταργήσουν ή έστω συμπληρώσουν ιδρύοντας υγιείς συνεταιρισμούς όπως συμβαίνει εδώ και αιώνες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.
Κατά τα άλλα, ισχύουν όσα γράψαμε παραπάνω.
Στην Ισπανία παρατηρούνται μικρές μεταβολές των των τιμών με άνοδο των καλών ποιοτήτων σε όλες τις κατηγορίες, έξτρα, παρθένων, λαμπάντε.
Στην Ιταλία τα συνήθη έξτρα της παραμένουν από 6,50 έως 6,80 €/κιλό.
Επανερχόμενοι στην ελληνική αγορά να σημειώσουμε πως με δεδομένη τη φετινή φτωχή, ποσοτικά και ποιοτικά, παραγωγή, το μεγάλο «στοίχημα» είναι η κατανάλωση. Τα νοικοκυριά δεν δείχνουν να ανταποκρίνονται όχι μόνο στο επώνυμο τυποποιημένο αλλά ακόμη και στον γνωστό 16κιλο τενεκέ.
Ακολουθούν οι τιμές της εβδομάδας στην Ελλάδα, (βυτίο, ex-work):
| Περιοχή | Τιμή (€/kg) |
|---|---|
| Λακωνία | 4,40 – 5,20 |
| Μεσσηνία | 4,00 – 5,20(*) |
| Κρήτη | 4,40 – 5,00 |
| Λαμπάντε (**) | 2,30 – 2,70 |
(*) για το δυσεύρετο ΠΟΠ Καλαμάτα
(**) Με τα κοινά παρθένα περί τα 3,50 ευρώ.
Επιτραπέζια Ελιά
Η επιτραπέζια ελιά από χτες χορεύει στους λατινοαμερικάνικους ρυθμούς της Mercosur διαβατήριο για τις λατινοαμερικάνικες ελιές στην Ευρώπη, οι δασμοί συνεχίζουν φραγμός των ευρωπαϊκών εξαγωγών. Κατά τα άλλα, η συγκομιδή της Καλαμών ολοκληρώθηκε, τα περσινά φεύγουν σε ικανοποιητικές τιμές περί τα 2,80 €/κιλό το 200άρι, ενώ τα φετινά βρίσκονται στις κάδες με ερωτηματικά για χρωματισμούς και γλοιοσπόριο και λίγες συναλλαγές στο 1,50 – 1,70 ευρώ. Τα πράσινα, και ιδίως τα Χαλκιδικής, έχουν προτεραιότητα την ενίσχυση των πωλήσεων.
ΠΗΓΗ: olivenews.gr
