ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ «ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣ»
Με αρκετά πετυχημένα παραδείγματα τυποποίησης, χρειάζεται περισσότερη προβολή στους Νομούς Πρέβεζας και Θεσπρωτίας για να γίνει γνωστή σε μεγαλύτερο κοινό.
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΜΟΥΡΑΤΙΔΗ
Μπορεί η Λιανολιά να είναι συνδεδεμένη με την Κέρκυρα, όπου υπάρχει και ο μεγαλύτερος αριθμός ελαιόδεντρων, καλλιεργείται όμως και σε άλλους Νομούς που ακουμπάνε στο Ιόνιο Πέλαγος, μεταξύ των οποίων οι Νομοί Θεσπρωτίας και Πρέβεζας.
Σύμφωνα με τον Ηλία Παππά, αντιδήμαρχο στο Δήμο Ηγουμενίτσας, περίπου 600.0000 με 700.000 ελαιόδεντρα βρίσκονται στην περιοχή των δύο Νομών. Ως σύγκριση, ο αριθμός των ελαιόδεντρων στην Κέρκυρα υπολογίζεται κοντά στα 5 εκατομμύρια με παραγωγή περίπου 10.000 τόνων ελαιόλαδου.
Τα περισσότερα από τα ελαιόδεντρα είναι αιωνόβια, καθώς η καλλιέργεια πάει πίσω στην ενετική περίοδο, αλλά συνεχίζουν να δίνουν ένα πολύ ποιοτικό λάδι με υψηλές φαινόλες. Τα περασμένα 70 χρόνια έχει βελτιωθεί σημαντικά και η διαδικασία συγκομιδής, και ελαιοποίησης με αποτέλεσμα να υπάρχουν τουλάχιστον 4 εμφιαλωμένα λάδια με σημαντικές διακρίσεις σε διαγωνισμούς και υψηλή προστιθέμενη αξία, κυρίως στην αγορά του εξωτερικού.
Εκδηλώσεις στην Πέρδικα
Την αίγλη των ελαιόλαδων που παράγονται στην Κέρκυρα προσπαθούν να πετύχουν οι Δήμοι Θεσπρωτίας και Πρέβεζας, όπου ένα μεγάλο ποσοστό του παραγόμενου ελαιόλαδου συνεχίζει να πωλείται ως χύμα. Όπως λέει ο Ηλίας Παππάς, «Ως Δήμος δεν έχουμε τη δυνατότητα να βοηθήσουνε άμεσα στην παραγωγή και η Περιφέρεια προσωρινά δεν έχει δείξει κάποιο ενδιαφέρον για το προϊόν, όπως έχει κάνει για παράδειγμα με το μανταρίνι». Kαι συμπληρώνει, «Αυτό που κάνουμε τα τελευταία χρόνια, είναι ένας συνδυασμός γιορτής και ενημέρωσης. Ως Δήμος Πέρδικας κάνουμε εκδηλώσεις για να φέρουμε κοντά ειδικούς και πετυχημένους μεταποιητές με καλλιεργητές της περιοχής. Το 2024 έγινε κάναμε και κάτι σαν μικρό συνέδριο, όπου άνθρωποι που έχουν παράγει πετυχημένα προϊόντα με βάση τη λιανοελιά, μοιράστηκαν τη γνώση τους με άλλους παραγωγούς».
Ποιοτική γαστρονομία
Ένας σημαντικός στόχος επίσης, είναι να συνδεθεί το ελαιόλαδο της λιανολιάς με την εστίαση εντός και εκτός ξενοδοχείων. Όπως λέει ο Βασίλης Αναστασίου, ο οποίος είναι ελαιοκαλλιεργητής και στέλνει το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής του σε ελαιόλαδο στη Γαλλία, «Πλέον, υπάρχει αρκετός τουρισμός στην περιοχή και επομένως θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στον τουρίστα πιο ποιοτική γαστρονομία, εφόσον οι επιχειρηματίες της εστίασης συνειδητοποιήσουν τα οφέλη της και χρησιμοποιήσουν το τοπικό ελαιόλαδο στις συνταγές τους».
Πρέπει να μπει ένα όριο στις φυτεύσεις μανταρινιών
Η μανταρινοπαραγωγή στο Νομό Θεσπρωτίας έχει ιστορία από τη δεκαετία του 1970, όταν το μανταρίνι αντικατέστησε άλλες καλλιέργειες, όπως το καλαμπόκι και μηδικές. Σήμερα, από περίπου 30.000 στρέμματα παράγονται περίπου 50.000 τόνοι μανταρινιών με βασική ποικιλία την Κλημεντίνη και δευτερεύουσα τη Νόβα. Το μεγαλύτερο ποσοστό της παραγωγής, ίσως και το 70%, εξάγεται με μεγαλύτερη αγορά τη Γερμανία. Παλαιότερα, υπήρχαν σημαντικές εξαγωγές σε χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και στη Ρωσία, αλλά πλέον οι αγορές αυτές έχουν «παγώσει».
Στη Θεσσαλονίκη η μεταποίηση
Όπως λέει ο Σπύρος Φερεντίνος, αντιδήμαρχος στο Δήμο Φιλιατών, ο οποίος είναι πρωταγωνιστής στην παραγωγή μανταρινιών, «Η μεταποίηση γίνεται κυρίως στη Θεσσαλονίκη, όπου τα μανταρίνια πλένονται και κερώνονται και στη συνέχεια φεύγουν με ψυγεία για το εξωτερικό». Στο Νομό υπάρχουν και κάποια τοπικά συσκευαστήρια, αλλά εξυπηρετούν μικρές ποσότητες τυποποίησης.
Οι εκτάσεις φύτευσης μανταρινιών αυξάνονται διαρκώς και προστίθενται νέες ποικιλίες με διαφορετικές περιόδους συγκομιδής, ώστε να αντιμετωπίζεται το πρόβλημα έλλειψης εργατικών χεριών. Μέχρι και πρόσφατα, οι εργάτες έρχονταν κυρίως από Φιλιππίνες, όμως πριν από μερικούς μήνες άνοιξε και ένα παράθυρο για εργάτες από την Αίγυπτο.
Το περιθώριο κέρδους
Όπως λέει ο Σπύρος Φερεντίνος, το περιθώριο κέρδους στο μανταρίνι διαρκώς μειώνεται, καθώς αφενός έχουν αυξηθεί τα λειτουργικά έξοδα, αφετέρου έχει δυναμώσει ο ανταγωνισμός. «Από τον Οκτώβριο που μπαίνουμε στην παραγωγή ξεκινάμε με 70 και 80 λεπτά τιμή πώλησης και καταλήγουμε στα 30 λεπτά, όταν στο παρελθόν οι τιμές ήταν πάνω από 1 ευρώ».
Ο ανταγωνισμός προέρχεται εντός Ευρώπης από Ισπανία και Ιταλία, ενώ παράλληλα υπάρχει πλέον αρκετή εισαγωγή και από τρίτες χώρες, όπως το Μαρόκο. Παράλληλα, υπάρχει και αρκετός εσωτερικός ανταγωνισμός, με παραδοσιακή παραγωγό περιοχή την Άρτα και πλέον το Μεσολόγγι που ανεβαίνει δυναμικά.
Όπως λέει ο Σπύρος Φερεντίνος «Έχουμε ένα πολύ καλό προϊόν και θα πρέπει να το προστατέψουμε με κάποια όρια στην καλλιέργεια, αλλά και με σωστές πρακτικές καλλιέργειας».
