Με ανώτερη τιμή παραγωγού τα 5.2€ στη Μεσσηνία έκλεισε η βδομάδα στο έξτρα παρθένο ελαιόλαδο

Το ενδιαφέρον πια αρχίζει να μετατοπίζεται από τις «ψιλολεπτομέρειες» των τιμών παραγωγού (προέλευσης), με δεδομένο ότι αυτές διολισθαίνουν κατηφορικά, στο μεγάλο και πραγματικό ζήτημα: αν τελικά επιβεβαιωθεί πως η επόμενη 2026/27 θα είναι μια εμπορική περίοδος υπερβάλλουσας προσφοράς, τότε με ποιά μέτρα αγροτικής και ελαϊκής πολιτικής θα οχυρωθεί το εισόδημα των ελαιοπαραγωγών ώστε να είναι βιώσιμο, όρος απαραίτητος ώστε τα λιοστάσια να μη μετατραπούν σε ακαλλιέργητους λόγγους ή/και σε τουριστικά real estate;

Το «περίεργο» είναι πως χώρες όπως η Ισπανία και η Ιταλία, που είναι και σε καλύτερη «μοίρα», είναι αυτές που ήδη άρχισαν να συζητούν σοβαρά και να λαμβάνουν μέτρα για τα οποία γράψαμε λίγα πράγματα Μέτρα για την υποστήριξη της ελαιοκαλλιέργειας υιοθετούν Ισπανία και Ιταλία  ενώ η χώρα μας δείχνει αφημένη στη δική της «μοίρα».

Όσο για τις «ψιλολεπτομέρειες» των τιμών παραγωγού, να πούμε πως τα συνήθη ισπανικά έξτρα είναι στο όριο να χάσουν το ψυχολογικό όριο των 4 ευρώ/κιλό, στα ίδια επίπεδα με τα τυνησιακά, ενώ και τα συνήθη ιταλικά έξτρα χάνουν το ψυχολογικό όριο των 6 ευρώ/κιλό. Στο μεταξύ αποδεικνύεται πως τρία ευρώ το κιλό είναι το κόστος παραγωγής ελαιολάδου στις ισπανικές υπέρπυκνες φυτεύσεις  , γι αυτό και η ισπανική Γερουσία με διακομματική συναίνεση ζητά μέτρα υπέρ των παραδοσιακών ελαιώνων.

Τα παραπάνω ελάχιστα επηρεάζουν -ακόμη, τουλάχιστον- την ελληνική αγορά, η οποία παραμένει υπό καθεστώς προστασίας λόγω σχετικής απραξίας. Σε αυτά τα επίπεδα τιμών ούτε οι πωλητές, που έχουν -πολλά από ό,τι λέγεται- λάδια, θέλουν να πουλήσουν, αλλά ούτε και οι αγοραστές ενδιαφέρονται να αγοράσουν. Αποτέλεσμα, η αγορά ελάχιστα λειτουργεί, ελάχιστες πράξεις γίνονται με κάποιες υποχωρήσεις των τιμών σε Πελοπόννησο και στα (κοινά) παρθένα.

Ακολουθούν οι τιμές στην Ελλάδα (βυτίο, ex-work):