«Είναι αδιανόητο, με τον καλπάζοντα πληθωρισμό και τη δυσκολία για πολλές οικογένειες να φτάσουν στο τέλος του μήνα, οι παραγωγικοί πόροι της χώρας μας να μην αξιοποιούνται πλήρως».
Την ώρα που στην σε άλλες χώρες προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανούς τους ελαιώνες στην Ελλάδα ασχολούνται με τη μεταφορά του λαδιού σε τενεκέδες…
Στη γειτονική Ιταλία η κυβέρνηση αποφάσισε δυναμικές παρεμβάσεις με στόχο οι παραγωγοί να πάψουν να εγκαταλείπουν τα χωράφια τους,αφού μελετήθηκε λεπτομερώς το πρόβλημα.
Η Ιταλία ενέκρινε Περιβαλλοντικό Διάταγμα με το οποίο στοχεύει να σταματήσει την εγκατάλειψη αγροτικών εκτάσεων με τραγικές συνέπειες για καλλιέργειες όπως οι ελαιώνες. Έρευνα του Κέντρου Μελετών Italia Olivicola έδειξε ότι στην Ιταλία, με συνολικά 1,1 εκατ. στρέμματα ελαιώνες, 500.000 είναι εγκαταλελειμμένα.
Η έρευνα από το Κέντρο Μελετών Italia Olivicola έδειξε ότι η μέση ιταλική παραγωγή ελαιολάδου μειώνεται επικίνδυνα, χρόνο με το χρόνο, κάτω από το ήμισυ των εγχωρίων αναγκών, μια εξέλιξη που είναι επίσης αποτέλεσμα της κατάστασης εγκατάλειψης πολλών ελαιώνων.
Σύμφωνα με στοιχεία του Κέντρου Μελέτης Italia Olivicola, υπάρχουν σήμερα στην Ιταλία τουλάχιστον 2 εκατομμύρια στρέμματα ελαιώνων σε κατάσταση ολικής εγκατάλειψης και πάνω από 3 εκατομμύρια διαχειρίζονται με καθαρές πρακτικές συντήρησης και έτσι ώστε να εξασφαλίζεται πολύ χαμηλή παραγωγή, με έντονη μεταβλητότητα από έτος σε έτος και με χαμηλή αντοχή σε δυσμενή φαινόμενα όπως κλιματικά φαινόμενα και ασθένειες των φυτών.
«Είναι αδιανόητο, με τον καλπάζοντα πληθωρισμό και τη δυσκολία για πολλές οικογένειες να φτάσουν στο τέλος του μήνα, οι παραγωγικοί πόροι της χώρας μας να μην αξιοποιούνται πλήρως. Αλλά αυτό συμβαίνει με την εθνική ελαιοκαλλιέργεια, το αντικείμενο της αδιαφορίας της πολιτικής Ιταλίας και ΕΕ για πολλά χρόνια, που πιστεύει ότι η παραγωγή της Γηραιάς Ηπείρου ήταν σε μεγάλο βαθμό πλεονασματική. Οι δύο τελευταίες ελαιοκομικές περίοδοι, με την παραγωγή μειωμένη στο μισό σε σχέση με τις προσδοκίες, είναι ένα ξύπνημα. Η κλιματική αλλαγή αναγκάζει μια αλλαγή κατεύθυνσης για το καλό των καταναλωτών, της επικράτειας και της εθνικής οικονομίας», δηλώνει ο Gennaro Sicolo, πρόεδρος της Italia Olivicola.
Η έρευνα της ItaliaOlivicola, με τη βοήθεια των 56 οργανώσεων παραγωγών-μελών σε όλη την Ιταλική επικράτεια, εντόπισε με ακρίβεια την κατάσταση υποβάθμισης της ελαιοκαλλιέργειας, ομαδοποιώντας την σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες:
1. Πλήρως εγκαταλελειμμένοι ελαιώνες και πλέον χαρακτηρισμένοι δασικοί
2. Ελαιώνες σε κατάσταση εγκατάλειψης και σε μετάβαση προς το δάσος
3. Ελαιώνες σε καλλιέργεια, με περισσότερο ή λιγότερο αποτελεσματικές, πλήρεις και συνεχείς μεθόδους παραγωγής, αλλά που δεν περιλαμβάνονται στα αρχεία της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής.
4. Ελαιώνες σε καλλιέργεια, που περιλαμβάνονται στην ΚΑΠ, σε μία ή περισσότερες από τις διαφορετικές μορφές δημόσιας στήριξης.
Σήμερα το μέσο μέγεθος της ελαιοκαλλιέργειας είναι 20 στρέμματα, πολύ μικρό για να επιβιώσει στην αγορά χωρίς υποστήριξη και πολύ μεγάλο για να χαρακτηριστεί ως καθαρό χόμπι.
Το φαινόμενο της εγκατάλειψης της ελαιοκαλλιέργειας, ανέφερε ο Sicolo, πρέπει να αντιμετωπιστεί με έργα σε εδαφική κλίμακα, χρησιμοποιώντας επίσης το σύστημα των μικρομεσαίων οργανώσεων παραγωγών με την εδραίωση του ρόλου τους στην εφοδιαστική αλυσίδα.
Η επιτραπέζια ελιά δε θα χαθεί παρά το ότι αναπτύσσεται αργά
Η κλιματική κρίση είναι εδώ και επηρεάζει ,σύμφωνα να με τις πρόσφατες προβλέψεις της Κομισιόν για την περίοδο 2024 – 2035, τις βρώσιμες ελιές με την Ελλάδα και την Ιταλία να κυριαρχούν τα επόμενα χρόνια.
Μέχρι το 2035, η παραγωγή προβλέπεται ότι θα φθάσει σχεδόν τους 200.000 τόνους και 56.000 τόνους στην Ελλάδα και την Ιταλία, αντίστοιχα.
Σύμφωνα με τις προβλέψεις της Κομισιόν για την περίοδο 2024 – 2035, ο τομέας της επιτραπέζιας ελιάς στην ΕΕ, αν και θα βρεθεί μπροστά στις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής αλλά και στην έλλειψη νερού, όπως άλλωστε και το ελαιόλαδο, προβλέπεται να παραμείνει σταθερός, ενώ η ανάπτυξή του θα κινείται με αργούς ρυθμούς.
Σύμφωνα με τους ειδικούς το κλειδί για τη διασφάλιση της κερδοφορίας και τις επόμενες δεκαετίες θα είναι οι επενδύσεις με τις οποίες θα εκσυγχρονιστούν οι ελαιώνες. Επιπλέον, η ορθή διαχείριση των υδάτων, που θα υποστηρίζεται από μια καλά σχεδιασμένη πολιτική για το νερό θα μπορούσε να ευνοήσει την αύξηση της απόδοσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Πορτογαλία, η οποία προχώρησε σε επενδύσεις εξασφαλίζοντας καλύτερες αποδόσεις και παραγωγές.
ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΗ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
[email protected]
