Σε αυτή τη φάση της βλαστικής ανάκαμψης, πολλοί ελαιοπαραγωγοί στρέφονται στη λίπανση, μια σημαντική γεωργική παρέμβαση που επιτρέπει στο ελαιόδεντρο να εφοδιαστεί με όλες εκείνες τις θρεπτικές ουσίες που χρειάζεται για να υποστηρίξει την καλύτερη δυνατή ανάπτυξη κατά τις διάφορες φαινολογικές του φάσεις.
Είναι γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος της ελαιοκαλλιέργειας στη χώρα μας διαχειρίζεται από «χομπίστες», δηλαδή από ανθρώπους που δεν είναι επαγγελματίες ελαιοπαραγωγοί και δεν ασκούν πραγματική οικονομική δραστηριότητα βασισμένη στην παραγωγή ελαιολάδου. Για αυτούς, η ανάγκη για μια καλή και αποδοτική λίπανση, που ταυτόχρονα δεν συνεπάγεται υπερβολικές δαπάνες, αποτελεί συχνό αίτημα. Αυτό το ζήτημα γίνεται ακόμα πιο πιεστικό τώρα, καθώς η τιμή της ουρίας, ενός βασικού λιπάσματος, έχει αρχίσει και πάλι να αυξάνεται σημαντικά.
Για να πάρουμε μια πιο τεκμηριωμένη άποψη, θέσαμε το ερώτημα στην Angela Canale, γεωπόνο και σύμβουλο της Vivaio Primolio, η οποία θεωρείται μία από τις πιο αναγνωρισμένες και έγκυρες ειδικούς στον κλάδο της ελαιοκομίας.
«Η πρώτη συμβουλή που θέλω να δώσω», απαντά η Angela Canale, «είναι να αντικαταστήσουμε τη λίπανση του εδάφους με τη διαφυλλική λίπανση. Με τη διαφυλλική μέθοδο, οι ποσότητες που χρειάζονται μειώνονται σε αναλογία 100 προς 1 σε σχέση με την παραδοσιακή λίπανση, ιδιαίτερα όσον αφορά το άζωτο, όπως η ουρία ή τα νιτρικά λιπάσματα. Για τον φώσφορο και το κάλιο, από την άλλη πλευρά, η χρήση τους μπορεί συχνά να αποφευχθεί εντελώς, καθώς τα περισσότερα εδάφη διαθέτουν ήδη σχεδόν πάντα επαρκείς ποσότητες αυτών των στοιχείων».
«Πρέπει επίσης να θυμόμαστε», προσθέτει, «ότι η ελιά είναι ένα φυτό που μπορεί εύκολα να επιβιώσει για χρόνια χωρίς καμία διατροφική πρόσληψη από λιπάσματα. Φυσικά, αυτή η επιλογή μπορεί να επηρεάσει σε κάποιο βαθμό την παραγωγή, μειώνοντας την απόδοση. Ωστόσο, αν αναλογιστούμε ότι η ελιά, ως αγροτικό φυτό, έχει προσαρμοστεί ιστορικά να αποικίζει περιθωριακά και φτωχά εδάφη, αποδεικνύοντας την ικανότητά της να επιβιώνει και να παράγει ακόμα και υπό δύσκολες συνθήκες, το να παραλείψουμε τη λίπανση για έναν χρόνο δεν αλλάζει τίποτα ουσιαστικό. Αντίθετα, ό,τι αφαιρείται από το φυτό κατά τη διάρκεια της χρονιάς –είτε μέσω της συγκομιδής είτε μέσω άλλων διαδικασιών– μπορεί να επιστραφεί στο έδαφος με φυσικό τρόπο. Για παράδειγμα, τα υπολείμματα από το κλάδεμα των δέντρων θα πρέπει να τεμαχίζονται και να αφήνονται στον ελαιώνα. Επιπλέον, αν υπάρχει η δυνατότητα, τα υποπροϊόντα της διαδικασίας εξαγωγής του ελαιολάδου, όπως το φυτικό νερό και ο πυρήνας, μπορούν να κομποστοποιηθούν κατάλληλα και να επαναχρησιμοποιηθούν».
«Μια άλλη πιθανή λύση», συνεχίζει η ειδικός, «θα μπορούσε να είναι η λίπανση όλων των ελαιώνων με κοπριά. Ωστόσο, πέρα από την αντικειμενική δυσκολία να βρεθεί επαρκής ποσότητα κοπριάς, υπάρχει και ένα επιπλέον ζήτημα που πρέπει να ληφθεί υπόψη: σήμερα, η πλειονότητα των συμβατικών κτηνοτροφικών εκμεταλλεύσεων χρησιμοποιεί αντιβιοτικά, τα υπολείμματα των οποίων καταλήγουν αναπόφευκτα στην κοπριά που παράγεται. Αυτό μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα για την υγεία του εδάφους και των φυτών».
«Αν μου επιτρέπεται να ολοκληρώσω», λέει η Angela Canale, «θα ήθελα να κάνω μια γενική παρατήρηση: η συμβουλή ενός γεωπόνου είναι πάντοτε η πιο σωστή και ισορροπημένη επιλογή, καθώς δεν οδηγεί ποτέ σε υπερβολές. Αντιθέτως, αυτό που συχνά παρατηρείται είναι ότι οι αυτοδίδακτοι αγρότες, οι οποίοι αποφασίζουν μόνοι τους χωρίς καθοδήγηση, τείνουν να διπλασιάζουν τις συνιστώμενες δόσεις λιπασμάτων, πιστεύοντας ότι έτσι θα πετύχουν καλύτερα αποτελέσματα – κάτι που συνήθως δεν ισχύει».
ΠΗΓΕΣ: olivonews.it, lesvosnews.gr
