Το 1964 Ελλάδα και Βουλγαρία υπέγραψαν μια συμφωνία με την οποία ρυθμίζονταν οι ανάγκες σε νερό από τον Άρδα για την άρδευση χιλιάδων στρεμμάτων στον Έβρο. Η συμφωνία έληξε το 2024 δηλαδή μετά από 60 χρόνια.
Ο χρόνος αυτός ήταν αρκετός για να μελετηθεί και να υπογραφεί μια άλλη συμφωνία βάσει των νέων αναγκών ή να εξετασθούν εναλλακτικές λύσεις.Θα έπρεπε,αλλά το αθάνατο ελληνικό δημόσιο και, όπως καταλαβαίνει ο καθένας, άρχισε να τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, χωρίς σχέδιο και πρόγραμμα.
Μπορεί να βρεθεί λύση αλλά το γεγονός οτι σπεύδεις εκβιαζόμενος λόγω έλλειψης χρονικών περιθωρίων σίγουρα δεν θα έχεις τα αποτελέσματα που επιθυμείς.
Στις στοιχειωδώς σοβαρές χώρες η συζήτηση ανανέωσης της συμφωνίας θα είχε αρχίσει τουλάχιστον πέντε χρόνια πριν.Αλλά ,όπως σωστά καταλάβαμε όλοι, αυτή η συζήτηση δεν έγινε ποτέ και τώρα ,εν όψη της νέας καλλιεργητικής περιόδου, οι παραγωγοί του Έβρου κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα αφού 300.000 στρέμματα θα αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο να μείνουν απότιστα. ‘Η ,στην καλύτερη περίπτωση, να αυξηθεί το κόστος άρδευσης.
Αν δεν λυθεί το πρόβλημα της άρδευσης κινδυνεύουν οι βασικές καλλιέργειες που είναι: σκόρδου, μηδικής, βαμβακιού, σιτηρά. Θα μείνουμε μόνο με τον ηλίανθο. Μιλάμε για μεγάλη οικονομική καταστροφή στον Έβρο
Η στάση αυτή της Ελλάδας ,πέραν του προφανούς , δείχνει για μια ακόμη φορά, πως σε αυτόν τον τόπο δεν υπάρχει ούτε σχέδιο ούτε πρόγραμμα ούτε σεβασμός στον ιδρώτα και την αγωνία των παραγωγών.
Και να πεις οτι δεν προσπάθησαν οι ντόπιοι να τους ξυπνήσουν; Ο πρόεδρος του Αγροτικού Συλλόγου Τριγώνου, Δημήτρης Δρακούδης, μιλώντας στον Ε.Α ότι «οι αγροτικοί σύλλογοι του βόρειου Έβρου έχουν αναδείξει εδώ και χρόνια το πρόβλημα της έλλειψης συμφωνίας με την Βουλγαρία για το νερό άρδευσης. Από το 2019 ζητούσαμε να προχωρήσουν σε ανανέωση της συμφωνίας, τότε που η χώρα μας θα ήταν πιο εύκολο να κάνει διαπραγμάτευση. Σήμερα εξαρτιόμαστε από τις αποφάσεις της βουλγαρικής κυβέρνησης. Οι Βούλγαροι θέλουν να κάνουν αρδευόμενα 1 εκατ. στρέμματα. Το υπουργείο Γεωργίας της Βουλγαρίας ανέφερε ότι η χώρα θα αξιολογεί πρώτα τις δικές της ανάγκες σε νερό και μετά θα ασχοληθεί με τις ποσότητες που θα στείλει στην χώρα μας. Εμείς θέλουμε καθημερινή ροή ποσότητας νερού 1,5 εκ. κυβικών μέτρων γιατί δεν υπάρχουν έργα υποδομής για την αποθήκευσή του.
Αν δεν λυθεί το πρόβλημα της άρδευσης κινδυνεύουν οι βασικές καλλιέργειες που είναι: σκόρδου, μηδικής, βαμβακιού, σιτηρά. Θα μείνουμε μόνο με τον ηλίανθο. Μιλάμε για μεγάλη οικονομική καταστροφή στον Έβρο».
Ο κ.Δρακούδης ο οποίος ζει και παράγει σε μια ευαίσθητη εθνικά περιοχή ( έτσι την αποκαλούν οι πολιτικοί μας) είχε ενημερώσει αρμοδίως αλλά δεν ακούστηκε. Ούτε αυτός αλλά ούτε και οι άλλοι συνεταιριστές.
Και πως να ακουστεί ; Όταν ο νυν υπουργός Κώστας Τσιάρας εξ αιτίας ενός φραστικού λάθους αποκάλυψε οτι αντιμετωπίζεται ως άλλη Ελλάδα. Ο Τσιάρας βρέθηκε στον Έβρο και είπε:«Πάντως να ξέρετε και το λέω πολύ ειλικρινά – πέραν της προσωπικής μου περιοχής που για ευνόητους λόγους βρίσκομαι σχετικά τακτικά- , είναι ο πρώτος νομός στον οποίο βρίσκομαι εκτός Ελλάδος».
Βεβαίως και γνωρίζει γεωγραφία ο υπουργός. Απλώς ο Έβρος και ο κάθε Έβρος είναι έξω από την “εμβέλεια” του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και οι ανάγκες των παραγωγών αντιμετωπίζονται βάσει της απόστασης.
Βεβαίως, ο υπουργός δε θα μπορούσε να γνωρίζει την ημερομηνία λήξης της συμφωνίας (αν και θα έπρεπε) οι παράγοντες του υπουργείου που ασχολούνται με το θέμα και είχαν ενημερωθεί για το πρόβλημα δεν έπρεπε να τον είχαν ενημερώσει;
Έπρεπε αλλά προφανώς το αφήναν για “αύριο”.Και όταν ήρθε αυτό το “αύριο” άρχισαν να τρέχουν. Μόνο που τώρα τους κανόνες τους βάζει η Βουλγαρία και σίγουρα θα είναι προς το συμφέρον της …
