Παρά τα λάθη τους είναι η μόνη λύση για να αντιμετωπιστούν όλα αυτά που έρχονται είτε από λανθασμένες πολιτικές είναι από την κλιματική κρίση. Οι κοινές θέσεις είναι αυτές που ακούγονται περισσότερο, ακόμη και από κυβερνήσεις που επιβιώνουν με το κλασικό «διαίρει και βασίλευε».
Ο πρωτογενής τομέας ( και λόγω των δασμών Τράμπ) επανήλθε στο προσκήνιο.Μαζί με την αγωνία για το αύριο των εξαγωγών επανήλθε και το θέμα της οργάνωσης των συνεταιρισμών , της παραγωγής και της διάθεσης αλλά και της εκπαίδευσης των αγροτών . Σε μια πρόσφατη συζήτηση στη Λάρισα ο κ. Χρήστος Γιαννακάκης, Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΘΕΑΣ, της Εθνικής Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών επέκρινε την απαξίωση της οργάνωσης των αγροτών και στην “έλλειψη μελών”
«Σήμερα, έχουμε ένα συνεταιριστικό κίνημα που προσπαθεί να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των παραγωγών. Γιατί, όπως συνηθίζουμε να λέμε: Συνεταιρισμός χωρίς μέλη δεν μπορεί να υπάρξει. Όσο καλά και να είσαι οργανωμένος, αν δεν έχεις μέλη, η συνεταιριστική οργάνωση δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Έχουμε άπειρα παραδείγματα οργανώσεων με εξαιρετικές υποδομές και δυνατότητες, αλλά χωρίς μέλη».
Όπως ανέφερε από τις 650.000 δηλώσεις ΟΣΔΕ, λιγότεροι από 200.000 αγρότες είναι εγγεγραμμένοι σε συνεταιριστικές οργανώσεις. Επί της ουσίας μόνο ένας στους τρείς παραγωγούς ανήκει σε συνεταιρισμό παρά το γεγονός ότι υπάρχουν ισχυρά κίνητρα συμμετοχής, όπως η απαλλαγή από το 50% του φόρου για τους αγρότες που είναι μέλη συνεταιρισμών ή που έχουν συμβάσεις με συνεταιριστικές επιχειρήσεις.
Η στάση αυτή των νέων αγροτών δεν είναι γενικώς και αορίστως αρνητική. Υπονομεύει τους ίδιους οι οποίοι “εξω από το μαντρί” αφήνονται στα χέρια των εμπόρων και των επιτήδειων χωρίς περιθώρια εξασφάλισης καλύτερων τιμών και μείωσης του κόστους.
Η αδιαφορία τους οφείλεται και στην έλλειψη ενημέρωσης και εκπαίδευσης καθώς μετά την κατάρρευση του συνεταιριστικού κινήματος,” χάσαμε τα εργαλεία εκπαίδευσης. Παλαιότερα υπήρχαν συνεταιριστικές σχολές. Σήμερα δεν υπάρχει απολύτως τίποτα”, σύμφωνα με τον κ.Γιαννακάκη.
Αυτή η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μοιραία καταδικάζει τους αγρότες στην απομόνωση και την ύπαιθρο σε ερήμωση. Και οι δύο αυτές συνέπειες όμως δεν φαίνεται να συγκινούν τους νέους αγρότες οι οποίοι προτιμούν να αλλάξουν επάγγελμα παρά τα ενταχθούν στην οργανωμένη παραγωγή.
Βεβαίως, δεν αποτελούν κάποια εξαίρεση σε σχέση με άλλες κοινωνικές ομάδες. Σε πολλά παραδοσιακά επαγγέλματα οι νέοι γυρίζουν την πλάτη αφού ουδείς ενδιαφέρθηκε πραγματικά για το μέλλον.
Το κόστος παραγωγής στα ύψη. Οι ώρες απασχόλησης πάρα πολλές και άκρως κουραστικές. Η ταλαιπωρία ,λόγω γραφειοκρατίας , έξω από τα όρια αντοχής. Ο σχεδιασμός ,βάσει των αναγκών της χώρας ,ανύπαρκτος και προβληματικός σε σχέση με άλλες ασχολίες.
Αυτή η κατάσταση δεν φαίνεται να αλλάζει σύντομα. Θα συνεχιστεί για πολύ ακόμη.Για τον λόγο αυτό η ένταξη σε κάποιον παλιό ή νέο συνεταιρισμό είναι αυτή που μπορεί να δώσει απαντήσεις και λύσεις για το μέλλον του πρωτογενούς τομέα.
Το να γυρίσει κάποιος την πλάτη στον συνεταιρισμό επειδή τα προηγούμενα χρόνια έγιναν ατασθαλίες δεν αποτελεί “συμφέρουσα στάση”.Το “μοναχός χόρευε και όσο θέλεις πήδα” δεν είναι η λύση. Ούτε το πολυφορεμένο ” κοίτα το σπίτι σου” μπορεί εξελιχτεί σε συμφέρουσα προοπτική.
Παρά τα λάθη τους οι συνεταιρισμοί είναι η μόνη λύση για να αντιμετωπιστούν όλα αυτά που έρχονται είτε από λανθασμένες πολιτικές είναι από την κλιματική κρίση. Οι κοινές θέσεις είναι αυτές που ακούγονται περισσότερο ,ακόμη και από κυβερνήσεις που επιβιώνουν με το κλασικό “διαίρει και βασίλευε”. Μια πολιτική πρακτική η οποία ποτέ μέχρι σήμερα δεν βοήθησε τους αγρότες.
