Δεν είναι ο «Φραπές» ή ο «Χασάπης» ή οποιοσδήποτε εποχούμενος… Είναι η λογική της κυβέρνησης που αντιμετώπισε και αντιμετωπίζει το κράτος σαν λάφυρο. Σαν μια καρέκλα που περιμένει όποιον φίλο, κολλητό και όποιον άλλον στήριξε το «γιούργια» του Μητσοτάκη, με παχυλούς μισθούς ή κάθε είδους εξυπηρετήσεις μέσω του δημόσιου ή του ευρύτερου δημόσιου τομέα.
Το «πάρτι» των επιδοτήσεων -ας λέει η κυβέρνηση- βαραίνει αποκλειστικά και μόνο το Μαξίμου, αφού σε αυτό στεγάστηκε ο Γρηγόρης Βάρρας μετά την αποπομπή του από τον κ. Βορίδη. Ο πρώην πρόεδρος του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν στο άμεσο περιβάλλον του Μητσοτάκη και όλοι γνώριζαν για το σκάνδαλο. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι ο πρωθυπουργός δεν είδε και δεν άκουσε τίποτε;
Και είδε και άκουσε, αλλά δεν είχε υπολογίσει ότι οι εξελίξεις θα ήταν καταιγιστικές. Η αίσθηση της παντοδυναμίας τού 40% και η άποψη των αυλικών ότι η αντιπολίτευση είναι ανύπαρκτη δημιούργησαν μια αρρωστημένη υπεροψία, που κατέληξε σε «βατερλό».
Αλλά κι αν δεν υπήρχε ο Βάρρας και κάθε Βάρρας, οι ίδιοι οι αγρότες κάθε χρόνο στις κινητοποιήσεις, που χλεύαζαν τα ΜΜΕ, και στις ανακοινώσεις τους έκαναν λόγο για τις επιδοτήσεις που «δεν πηγαίνουν στους πραγματικούς αγρότες». Τότε, στο πλαίσιο της μικροπολιτικής, οι αγρότες ήταν οι τεμπέληδες και ουδείς τους επέτρεπε να περάσουν το κατώφλι του Μαξίμου. Ουδείς τους άκουγε, και ας φώναζαν ότι με την πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση οι πραγματικοί παραγωγοί θα εγκαταλείψουν τα χωράφια και τα κοπάδια. Ο,τι έλεγαν, δυστυχώς, βγήκε αληθινό. Εγκαταλείπεται η ύπαιθρος. Οι νέοι δεν ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα, με αποτέλεσμα οι ειδικοί να κάνουν λόγο για το τέλος των καλλιεργειών.
Στις χώρες «πρότυπα», οι αγρότες έχουν στην κατοχή τους χιλιάδες στρέμματα, άμεση πρόσβαση στις αγορές και πρωτίστως πλάνο. Εδώ, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, τον… χορό σέρνουν τα σούπερ μάρκετ, με την απόσταση από το χωράφι στο ράφι να φαντάζει τεράστια
Η κυβέρνηση βαυκαλίζεται ότι κάποια στιγμή η Ελλάδα θα γίνει Ολλανδία ή Ισραήλ και θα εξάγει αγροτικά προϊόντα. Πώς θα γίνει αυτό; Με θερμοκήπια μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά και μονάδες επίσης μεγάλων επιχειρήσεων; Και οι μικροί αγρότες και κτηνοτρόφοι; Οι συνεταιρισμοί; Θα βρεθούν εκτός παραγωγής; Μακροπρόθεσμα, φαίνεται πως οδηγούμαστε σε έναν πρωτογενή τομέα για λίγους.
Αν αυτή είναι η επιλογή της κυβέρνησης, καλώς. Αλλά είναι; Το πιο πιθανό είναι το Μαξίμου να μην έχει ξεκαθαρίσει τι ακριβώς θέλει να κάνει, ακολουθώντας κάποιους «ειδικούς» που καταθέτουν προτάσεις, αντιγράφοντας μοντέλα από το εξωτερικό.
Μόνο που στις χώρες «πρότυπα» οι αγρότες έχουν στην κατοχή τους χιλιάδες στρέμματα, άμεση πρόσβαση στις αγορές και πρωτίστως πλάνο. Εδώ, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, τον… χορό σέρνουν τα σούπερ μάρκετ, με την απόσταση από το χωράφι στο ράφι να φαντάζει τεράστια. Χρόνια τώρα οι εξαγγελίες των πολιτικών αφορούσαν την ισορροπία στις τιμές από το χωράφι στο ράφι… Αλλά έμειναν εξαγγελίες. Χρόνια τώρα οι πολιτικοί υμνούσαν τα ροζιασμένα χέρια των βιοπαλαιστών, αλλά μέχρι εκεί. Οταν ερχόταν η ώρα του λογαριασμού, ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Οι εξαγγελίες έμπαιναν στο ράφι για την επόμενη προεκλογική περίοδο.
Σε αυτό το αρρωστημένο κλίμα ευδοκίμησαν όλα τα… λουλούδια που άρπαζαν τις επιδοτήσεις με τις «πλάτες» των πολιτικών τους φίλων. Και οι φίλοι δεν τους άφησαν παραπονεμένους. Τους έδωσαν λεφτά με μόνο αντάλλαγμα λίγες ψήφους. Πολλοί πέρασαν την πόρτα της Βουλής με την πρακτική αυτή. Αλλά, όπως λένε και οι αγρότες, πολλές φορές πάει η στάμνα για νερό, αλλά μία φορά σπάει…
