Mε το που βγαίνουν τα τρακτέρ στους δρόμους αρχίζει η προσπάθεια απαξίωσης των κινητοποιήσεων των αγροτών. Από τη μια, η κυβέρνηση εκδίδει συνεχώς ανακοινώσεις για πληρωμές, συνοδευόμενες από υποσχέσεις και λόγια αγάπης.
Παράλληλα, διά των αρμόδιων υπουργών διευκρινίζει ότι πρέπει οι δρόμοι να μείνουν ανοιχτοί και ότι δεν θα υπάρξει καμία ανοχή σε καταλήψεις οδών και δομών, στο όνομα της κοινωνικής ειρήνης. Κατόπιν, η σκυτάλη περνά στα ΜΜΕ, εκπρόσωποι των οποίων υπερασπίζονται το δικαίωμα στην ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών.
Η αλήθεια είναι απλή: καμιά κινητοποίηση στον κόσμο δεν γίνεται χωρίς επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο. Οι απεργίες πάντα κάποιους ταλαιπωρούν. Η απαγόρευσή τους είναι η λύση; Σε έναν κόσμο που οι κυβερνήσεις αρνούνται να ικανοποιήσουν όποια αιτήματα, υπάρχει άλλος τρόπος διαμαρτυρίας; Θα μπορούσαν, για παράδειγμα, οι αγρότες να υψώσουν απλώς μια μαύρη σημαία στα τρακτέρ και να περιμένουν; Θα μπορούσαν να κάθονται ακίνητοι στα χωράφια τους και στους στάβλους; Ισως… Θα τους άκουγε κανείς; Οχι.
Είτε μας αρέσει είτε όχι, κάθε κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να σταματήσει τις διαμαρτυρίες, αν «ακούσει». Τα δύο τελευταία χρόνια, όμως, αν και όλοι άκουγαν και έβλεπαν τα προβλήματα των αγροτών, ουδείς συγκινήθηκε. Το κόστος παραγωγής καθιστά απαγορευτική την καλλιέργεια. Οι ελληνοποιήσεις ισοπεδώνουν την ντόπια παραγωγή. Το σύστημα καταβολής ενισχύσεων εξυπηρετεί τους ημετέρους. Οι υπουργοί κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο, αλλά είναι στο απυρόβλητο. Κανένα σχέδιο για το μέλλον. Καμιά καθοδήγηση. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα…
Είτε μας αρέσει είτε όχι, κάθε κυβέρνηση έχει τη δυνατότητα να σταματήσει τις διαμαρτυρίες, αν «ακούσει». Τα δύο τελευταία χρόνια, όμως, αν και όλοι άκουγαν και έβλεπαν τα προβλήματα των αγροτών, ουδείς συγκινήθηκε…
Και οι αγρότες; Ολο αυτό το διάστημα κατέθεταν αιτήματα. Εστελναν παντού διαμαρτυρίες. Συμμετείχαν σε διαλόγους. Από όλα αυτά όχι μόνο δεν κέρδισαν κάτι, αλλά βρέθηκαν και απολογούμενοι για λάθη άλλων, και κυρίως των κυβερνήσεων. Αναγκαστικά βγήκαν στους δρόμους, γιατί το επάγγελμά τους δεν τους δίνει τη δυνατότητα να διαμαρτυρηθούν με γραβάτες…
Οι υπάλληλοι, οι γιατροί, οι δικηγόροι έχουν (καλώς) το προνόμιο να αντιδρούν χωρίς να εμποδίζουν την ελεύθερη μετακίνηση. Οι αγρότες δεν έχουν την πολυτέλεια αυτήν. Επίσης, δεν έχουν τη δυνατότητα να παρεμβαίνουν στα ΜΜΕ. Δεν μπορούν να απαντήσουν σε όσους τους κατηγορούν (και είναι πολλοί) ότι έφαγαν τις επιδοτήσεις σε ακριβά τρακτέρ ή στα σκυλάδικα. Απλώς ακούνε διάφορα ευτράπελα σε βάρος τους, τα οποία έχουν δημιουργήσει την εικόνα των τεμπέληδων, των λαμόγιων που κοροϊδεύουν την Ε.Ε, και τους άλλους τίμιους πολίτες. Αυτό το εκτός λογικής τσουβάλιασμα κρύβει την αλήθεια, η οποία είναι ορατή διά γυμνού οφθαλμού, αν κάποιος καλοπροαίρετος επισκεφτεί την ύπαιθρο. Εκεί θα δει εκατοντάδες χωριά να ερημώνουν, τους νέους να εγκαταλείπουν γεωργία και κτηνοτροφία, γιατί απλώς δεν υπάρχει εισόδημα. Θα ακούσουν για την ερήμωση και για το Δημογραφικό, για το οποίο τόσα έχουμε ακούσει. Θα ακούσουν; Το βέβαιο είναι ότι και να ακούσουν, δεν θα καταλάβουν… Και οι πολιτικοί που θα επισκεφτούν τα χωριά ούτε αυτοί θα καταλάβουν. Θα δηλώσουν ότι κατανοούν τα προβλήματα και θα φύγουν. Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, αυτό γίνεται. Προεκλογικά «αγαπάνε» όλους τους ήρωες της γης, και στη συνέχεια εξαφανίζονται.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, οι αγρότες έχουν υποχρέωση να φωνάξουν για να ακουστούν, μήπως καταφέρουν να μείνουν στον τόπο τους. Να διεκδικήσουν μια αξιοπρεπή ζωή και κυρίως να ζητήσουν να μην πληρώνουν πάντα αυτοί τα σπασμένα των πολιτικών επιλογών…
