Οι πολιτικοί, αν θέλουν να μιλήσουν για τον πρωτογενή τομέα, πρέπει να ξανασυστηθούν με τους αγρότες. Να κατανοήσουν τα προβλήματά τους και κυρίως τον μόχθο τους. Δυστυχώς, οι περισσότεροι έχουν συνδέσει τους κτηνοτρόφους με λιβάδια, κάπες και γκλίτσες. Τους δε γεωργούς με τραγιάσκες, ροζιασμένα χέρια και μπότες βουτηγμένες στη λάσπη…
Μόλις τους είδαν με αυτοκίνητα και τρακτέρ, τους πέρασαν γενεές δεκατέσσερις. Οι «ξωμάχοι» έγιναν ξαφνικά τεμπέληδες, «ουισκάκηδες», θαμώνες σκυλάδικων και αρπακτικά των επιδοτήσεων. Ακόμη και σήμερα αυτή είναι η αντίληψη. Απαξιώνουν, με διάφορες τέτοιες αναφορές (και πολίτες), τους αγώνες και τα αιτήματά τους. Προσπερνάνε τα «θέλω» τους και, την ίδια στιγμή, διαμαρτύρονται γιατί πληρώνουν ακριβά τα προϊόντα στα σούπερ μάρκετ, γιατί τρώνε εισαγόμενα και καθόλου ποιοτικά.
Παράλληλα, αρχίζουν, δήθεν, να αγωνιούν για την εγκατάλειψη της υπαίθρου και τη δημογραφική κατάρρευση. Την ώρα που οι κυβερνήσεις για δεκαετίες ολόκληρες δεν ασχολήθηκαν με κανένα από τα προβλήματα που τώρα βρίσκουν μπροστά τους.
Oι άνθρωποι της εξουσίας στην Ελλάδα δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει για έναν αγρότη να καταστρέφεται από τις καιρικές συνθήκες. Τι είναι να σφάζει το κοπάδι του λόγω ζωονόσων. Τι είναι να είσαι μόνος και να πρέπει, μέχρι να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά, να δανείζεσαι, να ψωνίζεις «βερεσέ» και να μην μπορείς να στηρίξεις τα παιδιά σου που σπουδάζουν
Φώναζαν οι αγρότες ότι σαπίζουν τα προϊόντα τους στα χωράφια, αλλά οι υπουργοί επέτρεπαν σε επιτηδείους να εισάγουν τόνους επί τόνων, να τα βαφτίζουν ελληνικά και να κερδοσκοπούν σε βάρος των αγροτών και των καταναλωτών.
Διαμαρτύρονταν οι παραγωγοί για το κόστος που δεν τους επιτρέπει να καλλιεργήσουν, αλλά ουδείς σχεδίασε κάτι ουσιαστικό. Μιλούσαν αυτοί που γνώριζαν για αναδιάρθρωση καλλιεργειών, αλλά κανείς υπουργός δεν ασχολήθηκε με το θέμα.
Ζητούσαν μείωση της γραφειοκρατίας, αλλά για να χτίσουν έναν στάβλο έπρεπε να περιμένουν χρόνια για να δραστηριοποιηθούν στην κτηνοτροφία. Ούτε κτηνοτροφικές ζώνες ούτε τράπεζες γης ούτε καν απλοποίηση των διαδικασιών. Κρυμμένες πίσω από τις επιδοτήσεις, οι κυβερνήσεις περιορίστηκαν στη διαχείριση κάποιων κονδυλίων της ΚΑΠ. Εκλεισαν σχολεία, δεν ίδρυσαν βρεφονηπιακούς σταθμούς, έκλεισαν υπηρεσίες, ενώ δεν προβληματίστηκαν ποτέ πώς θα κάνουν οικογένεια τα νέα παιδιά.
Το κυριότερο; Δεν κατάλαβαν ποτέ τι σημαίνει για έναν αγρότη να καταστρέφεται από τις καιρικές συνθήκες. Τι είναι να σφάζει το κοπάδι του λόγω ζωονόσων. Τι είναι να είσαι μόνος και να πρέπει, μέχρι να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά, να δανείζεσαι, να ψωνίζεις «βερεσέ» και να μην μπορείς να στηρίξεις τα παιδιά σου που σπουδάζουν.
Δεν κατανόησαν την ανάγκη να εντάξουν την τεχνολογία στο σύνολο της παραγωγικής διαδικασίας. Τα άφησαν όλα «χύμα» και, την ίδια στιγμή, επικαλούνταν χώρες όπως η Ολλανδία και το Ισραήλ, που είχαν κάνει άλματα στον πρωτογενή τομέα. Μόνο που αυτοί έχουν εκτάρια ενιαία. Δεν έχουν κάτι ψωρο-στρέμματα σκόρπια σε ορεινά και πεδινά. Σταμάτησαν τους αναδασμούς, δεν κατάφεραν να ολοκληρώσουν το κτηματολόγιο, δεν συνέδεσαν τον τουρισμό με την ντόπια παραγωγή, δεν έκαναν έργα υποδομής, και κυρίως αρδευτικά, με τους ΤΟΕΒ να λειτουργούν με νόμους της δεκαετίας του 1930. Υπάρχουν περιοχές όπου τα αρδευτικά κανάλια είναι κατασκευασμένα το 1950, με αποτέλεσμα να γίνεται απίστευτη σπατάλη νερού και να αυξάνεται το κόστος.
Δυστυχώς, αυτά δεν τα έκαναν. Και έρχονται σήμερα και δηλώνουν πως οι αγρότες δεν έχουν ενιαία αιτήματα και κοινή εκπροσώπηση. Δηλαδή, έρχονται και μας λένε ότι δεν έχουν συνομιλητή. Χρειάζονται συνομιλητές για να ασχοληθούν σοβαρά με τα διαχρονικά προβλήματα; Οχι. Να απολογηθούν πρέπει για όσα δεν έκαναν τόσα χρόνια και να μην έρχονται σήμερα να κλαίνε δήθεν για την ταλαιπωρία άλλων επαγγελματικών ομάδων. Δεν απολογούνται – το αντίθετο. Απλώς περιορίζονται να υμνούν τον μόχθο του αγρότη προεκλογικά…
