Ολες αυτές τις μέρες ακούσαμε, χωρίς να γίνουμε σοφότεροι, για το Αγροτικό. Ολες αυτές τις μέρες είδαμε πολλούς αναλυτές για τον πρωτογενή τομέα να ασχολούνται με τις ψησταριές των μπλόκων, αλλά για την ταμπακιέρα κουβέντα…
Μάλιστα, κάποιοι έφτασαν στο σημείο (για να αποδομήσουν τα αιτήματα των παραγωγών) να ισχυρίζονται δημόσια ότι και άλλοι κλάδοι της οικονομίας υποφέρουν, αλλά δεν τους ενισχύει το κράτος… Αποκρύπτουν, όμως, ότι σε όλο τον κόσμο ο πρωτογενής τομέας στηρίζεται. Ακόμη και στην Αμερική πριν από λίγο καιρό ενισχύθηκαν με αρκετά δισ. οι σιτοπαραγωγοί για τη μειωμένη παραγωγή.
Την ίδια ώρα, κάποιοι έφτασαν στο σημείο να μας πουν ότι η συμφωνία Μercosur θα είναι για καλό, καθώς δήθεν ανοίγει για την Ευρώπη μια νέα αγορά για το λάδι και τα κρασιά. Το γεγονός ότι παράγουμε μόνο 200.000 τόνους λάδι δεν τους απασχολεί. Το ότι δεν είμαστε χώρα που μπορεί να «πνίξει» τον κόσμο με το κρασί της ούτε που τους πέρασε από το μυαλό… Εχουν μείνει στην αντίληψη ότι το λάδι και τα κρασί μπορεί να στηρίξουν την οικονομία και τον πρωτογενή τομέα.
Αν όμως μελετήσουν τις εξαγωγές, θα δουν ότι τα περισσότερα προϊόντα τα πουλάμε στις «ώριμες» αγορές. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ελλάδα δεν θα έχει καθόλου μερίδιο στις χώρες της Λατινικής Αμερικής. Αντίθετα, χώρες όπως η Γερμανία θα εξάγουν, γιατί παράγουν τεχνολογία.
Κάποιοι έφτασαν στο σημείο να μας πουν ότι η συμφωνία Mercosur θα είναι «για καλό», καθώς δήθεν ανοίγει για την Ευρώπη μια νέα αγορά για το λάδι και τα κρασιά μας. Το γεγονός ότι παράγουμε μόνο 200.000 τόνους λάδι δεν τους απασχολεί. Το ότι δεν είμαστε χώρα που μπορεί να «πνίξει» τον κόσμο με το κρασί της ούτε που τους πέρασε από το μυαλό…
Αυτά οι αγρότες τα λένε, με τον τρόπο που τα λένε, αλλά κανείς δεν τους ακούει. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να δει το αύριο. Και αυτό, γιατί ποτέ στη χώρα μας δεν καταρτίστηκε κανένα σχέδιο. Στην τελευταία εξαετία αλλάξαμε πέντε υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης, οι οποίοι, λογικά, είχαν την ευθύνη του σχεδιασμού της επόμενης μέρας. Μαζί με αυτούς άλλαξαν και δεκάδες στελέχη του ΥΠΑΑΤ, που θα μπορούσαν να μεταφέρουν τις γνώσεις τους, ώστε οι αγρότες να μην αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τη γη τους…
Το χειρότερο στην κατάσταση που δημιουργείται δεν είναι τόσο η εγκατάλειψη της γης όσο το γεγονός ότι πολλοί κατηγορούν τα θύματα, που είναι οι αγρότες. Καμιά ευθύνη στους εκάστοτε κρατούντες, που έχουν την ευθύνη της διαχείρισης. Και για να εξηγούμαστε: δεν έχουν καθήκον μόνο να μοιράζουν τις επιδοτήσεις. Από την άλλη, δεν πρέπει να κατηγορούν τους αγρότες ότι ασχολούνται μόνο με τις ενισχύσεις της Ε.Ε.
Δυστυχώς, έπειτα από τόσες μέρες έντασης, συμπέρασμα δεν θα βγει. Οι αγρότες, κερδισμένοι ή χαμένοι, θα επιστρέψουν στα χωράφια τους και θα δώσουν τη μάχη της επιβίωσης. Δεν θα κληθούν να διατυπώσουν τις θέσεις τους ανά περιοχή για το αύριο της πρωτογενούς παραγωγής. Η κεντρική εξουσία, συμπολίτευση και αντιπολίτευση, θα τους προσπεράσει, και αυτό θα διαιωνίζεται, δυστυχώς… Και όταν έρθει η ώρα του λογαριασμού, θα ζητούν να μάθουν ποια είναι τα αιτήματα. Μπορεί να έχουν και δίκιο – δεν τα γνωρίζουν, γιατί ποτέ δεν ήθελαν να συγκρουστούν για την υλοποίησή τους, να δώσουν προοπτικές σε έναν κλάδο που απειλείται με εξαφάνιση.
Στην Ευρώπη υπάρχουν προοπτικές. Στην Ελλάδα, όμως, αντί για σχέδια, έχουμε κοκορομαχίες στα τηλεοπτικά παράθυρα, και μέχρι εκεί.
Αν δεν μπορούν να σκεφτούν, ας κάνουν κάτι απλό: ας ρίξουν μια ματιά στη γειτονική Βουλγαρία και θα διαπιστώσουν ότι σε λίγα χρόνια θα καλλιεργεί με τη χρήση ΑΙ. Οταν στην Ελλάδα θα κλαίμε πάνω από το χυμένο γάλα, όπως πάντα…
