ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ «ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣ»
Οταν στις αρχές του 21ου αιώνα ο Κώστας Σκανδαλίδης ψήφισε τον νόμο για τις συγχωνεύσεις των συνεταιρισμών, όλοι συμφώνησαν, παρά όποιες επικρίσεις, ότι οι οργανώσεις των αγροτών είχαν κάνει τον κύκλο τους.
Οι περισσότερες από αυτές φυτοζωούσαν, πνιγμένες στα χρέη και στις υποχρεώσεις, χωρίς να προσφέρουν όλα αυτά για τα οποία είχαν συσταθεί κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα. Τότε, το 2011, οι περισσότεροι συνεταιρισμοί διαλύθηκαν και προέκυψαν η Εθνική Ενωση Αγροτικών Συνεταιρισμών (ΕΘΕΑΣ) και ο Σύνδεσμος Αγροτικών Συνεταιριστικών Οργανώσεων και Επιχειρήσεων Ελλάδος (ΣΑΣΟΕΕ). Οι προσπάθειες των δύο αυτών ενώσεων είχαν ως αποτέλεσμα την ύπαρξη σήμερα εκατοντάδων συνεταιρισμών, οι οποίοι συμμετέχουν σε μεγάλο βαθμό στην αναδιάρθρωση του πρωτογενούς τομέα και έχουν απέναντί τους πολλές ιδιωτικές επιχειρήσεις που διεκδικούν τον δικό τους ρόλο στην αγροδιατροφή.
Συνεργασίες λόγω ανταγωνισμού
Οι συνεταιρισμοί, γνωρίζοντας τη δυναμική των ιδιωτών, σε μια προσπάθεια να είναι ανταγωνιστικοί, έχουν στήσει συνεργασίες και έχουν προχωρήσει σε συμφωνίες μεταξύ τους στους τομείς της παραγωγής και της διάθεσης των προϊόντων. Το κλίμα όμως δεν είναι πάντα θετικό για ανάλογες συνεργασίες. Πριν από λίγες μέρες ο Πτηνοτροφικός Συνεταιρισμός Ιωαννίνων «Πίνδος» απηύθυνε δημόσια έκκληση στον Πτηνοτροφικό Συνεταιρισμό Αρτας για συνεργασία με στόχο την απόλυτη κυριαρχία στην αγορά του κοτόπουλου. Η πρόταση ήρθε μετά την πώληση της εταιρίας Νιτσιάκος σε ουκρανικό κολοσσό, η οποία ήρθε να αλλάξει τα δεδομένα στην ελληνική πτηνοτροφία.
Η πρόταση και η απόρριψη…
Η Αρτα απέρριψε την πρόταση στη λογική «μοναχός σου χόρευε και όσο θέλεις πήδα». Εξέδωσε ανακοίνωση κατά της «Πίνδου» και το θέμα έκλεισε πριν καν ανοίξει. Είναι δικαίωμα της «Πίνδου» να προτείνει και της Αρτας να απορρίπτει. Καθένας έχει τα δικά του στοιχεία και τους δικούς του στόχους. Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ότι για να κυριαρχήσουν οι ελληνικοί συνεταιρισμοί στην ντόπια και στη διεθνή αγορά, απαιτούνται συνεργασίες, μελέτες, έρευνες κ.λπ. Οτι για να αντέξουν σε ένα τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον, πρέπει οι προσεγγίσεις να είναι τέτοιες, που δεν θα επιτρέπουν επιστροφή στην προ του 2011 κατάσταση. Τελευταία, πολλοί συνεταιρισμοί δέχονται προτάσεις από Ελληνες και ξένους ιδιώτες για κοινές δραστηριότητες. Οπως διαβεβαιώνουν οι συνεταιριστές, κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί. Ο χρόνος θα δείξει…
Ουδείς μπορεί να αγνοήσει ότι για να κυριαρχήσουν οι ελληνικοί συνεταιρισμοί στην ντόπια και στη διεθνή αγορά, απαιτούνται συνεργασίες, μελέτες, έρευνες κ.λπ. Οτι για να αντέξουν σε ένα τόσο απαιτητικό περιβάλλον, οι προσεγγίσεις πρέπει να είναι τέτοιες, που δεν θα επιτρέπουν επιστροφή στην προ του 2011 κατάσταση…
Αξίζει όμως να διαβάσει κανείς το χθες πριν περάσει στο επόμενο βήμα. Από τα «τσελιγκάτα» και τα Αμπελάκια φτάσαμε στο Μετοχικό Γεωργικό Ταμείο Αλληλοβοήθειας, που ιδρύθηκε στον Αλμυρό Βόλου το 1900, και στο Κιλελέρ, καθώς και στο 1915 όταν ψηφίστηκε ο σχετικός Νόμος 602, από τον οποίο προέκυψαν 152 οργανώσεις. Από τότε έγιναν πολλά. Πολλοί συνεταιρισμοί διαλύθηκαν, άλλοι προχώρησαν δυναμικά και άλλοι ξεχάστηκαν, κι ας είχαν πίσω τους μια τεράστια ιστορία σε δράσεις και συμβολισμούς.
Η σωστή πρόβλεψη
Σήμερα οι συνεταιρισμοί των γεωργών, των κτηνοτρόφων, των μελισσοκόμων και των αλιέων έχουν σαφή ανοδική πορεία γιατί προέβλεψαν ότι ο αγροδιατροφικός τομέας έχει και μέλλον και προοπτικές, εντός και εκτός των τειχών. Αυτό που επίσης προέβλεψαν είναι ότι πρέπει να εκσυγχρονιστούν, να γίνουν ανταγωνιστικοί και να προσαρμοστούν στους σύγχρονους κανόνες της αγοράς.
Πολλοί τα έχουν καταφέρει καλά. Οι περισσότεροι όμως, ακόμη και τώρα, και παρότι έχουν διαπιστώσει ότι απαιτούνται συνεργασίες και κοινές πρωτοβουλίες, δεν δέχονται να ανοίξουν την πόρτα του διαλόγου. Πιθανόν να έχουν καεί στον χυλό παλιά και να διατηρούν τις επιφυλάξεις τους. Ομως το μότο «επιμένουμε ελληνικά και συνεταιριστικά» από μόνο του δείχνει τον δρόμο, όσο δύσκολος και αν φαίνεται…